Ezekiel.
16.
Miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, pahibaloa ang Jerusalem sa iyang mangil-ad nga mga buhat. 
Ingna siya nga ako, ang Ginoong Dios nag-ingon, kaniya: Usa ikaw ka Canaanhon! Ang imo nga amahan usa ka Amorihanon, ug ang imo nga inahan usa ka Hitihanon. 
Ug sa imo nga pagkahimugso walay nagputol sa imo nga pusod, walay naghugas kanimo, o naghaplas kanimog asin, o nagputos kanimo ug lampin. 
Wala gyoy nagpakabana sa paghimo niini nga mga butanga diha kanimo; wala gayod naluoy kanimo. Gilabay ka lang hinuon didto sa uma, ug gikasilagan sukad sa adlaw sa imo nga pagkahimugso. 
“ ‘Unya sa diha nga miagi ako duol kanimo, nakita ka nako nga naglunang sa kaugalingon mo nga dugo. Giingnan ka nako nga mabuhi ka gayod. 
Gipadako ka nako sama sa usa ka tanom sa uma. Midako ka ug nahimo nga dalaga. Naporma ang imo nga mga dughan ug mitaas ang imo nga buhok, apan hubo ka lang gihapon. 
“ ‘Sa pag-agi ko pag-usab duol kanimo, nakita ko nga mahimo ka nang pangasaw-on. Busa gitabonan ko sa akong kupo ang imo nga pagkahubo. Nanumpa ako nga mahalon ka nako. Naghimo ako ug kasabotan kanimo, ug ikaw naako. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini. 
“ ‘Unya gihugasan ko ang mga dugo sa imo nga lawas, ug gihaplasan ka nako ug lana. 
Unya gipasaninaan ka nako ug mahalong sanina nga lino ug seda nga binordahan, ug gisul-oban ug panit nga sandalyas. 
Unya gidayan-dayanan ka nako ug mga alahas: mga pulseras ug kuwintas. 
Gidayan-dayanan ko usab ug singsing ang imo nga ilong, giaritesan ang imo nga mga dalunggan, ug gikoronahan ang imo nga ulo. 
Gipanindot ka nako pinaagi sa plata ug bulawan. Ang imo nga sanina lino ug seda nga binordahan. Ang imo nga pagkaon gikan sa maayo nga klasi sa harina, dugos, ug lana sa olibo. Labihan ka kanindot, ug daw usa ikaw ka rayna. 
Nahimo kang bantogan sa mga nasod tungod sa labihang kanindot nga akong gihatag kanimo. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini. 
“ ‘Apan nagsalig ka sa imo nga katahom, ug gigamit mo ang imo nga pagkabantogan aron sa pagpamiga. Girepresenta mo ang imo nga kaugalingon sa kang bisan kinsa nga lalaki nga molabay, ug nagpahimulos sila pag-ayo kanimo. 
Gigamit mo ang uban mo nga mga sanina sa pagpanindot sa mga simbahanan diha sa habog nga mga dapit, diin ginahimo mo ang imo nga pagpamiga. Dili gayod unta kana angay nga mahitabo. 
Gigamit mo ang gihatag ko nga mga plata ug mga bulawan nga alahas sa paghimog mga dios-dios nga lalaki, ug gisimba mo kini. Sama ra nga ikaw nanglaki! 
Gisaninaan mo kini nga mga dios-dios sa imo nga mga sanina nga binordahan, ug gihalad mo kanila ang akong lana ug insenso. 
Gihalad mo usab kanila ang pagkaon nga gihatag ko kanimo gikan sa maayo nga klasi sa harina, dugos, ug lana sa olibo. Gihalad mo kini ingon nga halad nga mahumot. Oo, nahitabo kini. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini. 
“ ‘Gikuha mo usab ang imo nga mga anak nga lalaki ug babaye, nga imo nga mga anak kanako, ug gihalad mo ingon nga pagkaon sa mga dios-dios. Dili pa ba igo ang imo nga pagpamiga? 
Gipamatay mo pa ang akong mga anak ug gihalad ngadto sa mga dios-dios. 
Sa imo nga mangil-ad nga mga buhat ug pagpamiga wala mo gayod hinumdomi kon giunsa ka nako pag-atiman sa dihang ikaw batan-on pa, niadtong hubo ka ug naglunang sa imo nga kaugalingong dugo. 
“ ‘Ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon nga alaot ka gayod! Gawas sa daotan nimo nga gihimo, 
nagpatindog ka pa gayod ug mga simbahanan alang sa imo nga mga dios-dios diha sa mga plasa 
ug sa matag kanto sa kadalanan. Ug didto gihugaw-hugawan mo ang imo nga katahom, ug gihanyag mo ang imo nga kaugalingon sa kang bisan kinsang lalaki nga molabay. Nagkagrabe pa gayod ang imo nga pagpamiga. 
Namiga ka pa sa mga Ehiptohanon nga imo nga silingan nga makihilawason. Nakapasuko gayod kanako ang imo nga padayon nga pagpamiga. 
Busa gisilotan ka nako ug gipagamyan ang imo nga teritoryo. Gitugyan ka nako ngadto sa imo nga hakog nga mga kaaway nga Filistihanon, ug bisan sila natingala sa imo nga daotan nga pagbuhat. 
“ ‘Namiga ka usab sa mga taga-Asiria, kay wala ka pa man gayod matagbaw. Ug human niana, wala ka pa gihapon matagbaw. 
Gidugangan pa gayod nimo ang imo nga pagpamiga kay nakipagkuyog ka usab sa mga taga-Babilonia, ang dapit sa mga negosyante, apan wala ka gihapon matagbaw. 
“ ‘Ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon nga pagkahuyang mo nga nahimo mo kini nga mga butanga. Sama ka sa usa ka babaye nga baga ug nawong nga nagbaligya sa iyang dungog. 
Nagpatindog kag mga simbahanan alang sa imo nga mga dios-dios diha sa mga kanto sa kadalanan ug sa mga plasa. Mas labaw ka pa kadaotan sa mga babaye nga nagbaligya sa ilang dungog tungod kay wala ka magpabayad sa nakighilawas kanimo. 
Usa ikaw ka babaye nga mananapaw! Mas gusto mo pang makighilawas sa laing lalaki kaysa imo nga bana. 
Ang mga babaye nga nagbaligya sa ilang dungog nagpabayad, apan ikaw mao pa hinuon ang naghatag ug mga gasa sa imo nga mga laki aron sa pag-aghat kanila nga moduol kanimo aron makighilawas. 
Lahi ka kaysa uban nga mga babaye nga nagbaligya ug dungog. Walay manghagad sa pagpakighilawas kanimo; ikaw mismo ang nanghagad. Dili ka modawat ug bayad; ikaw pa hinuon ang nagbayad. 
“ ‘Busa, daotan nga babaye, pamatia kini nga akong mensahe. 
Ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon: Gipakita mo ang imo nga pagkahubo ug gihatag mo ang imo nga lawas sa imo nga mga laki tungod sa imo nga pagkabigaon. Gisimba mo ang imo nga mangil-ad nga mga dios-dios, ug gipamatay mo ang imo nga mga anak ingon nga halad ngadto kanila. 
Tungod niini, tigomon ko ang tanan mo nga mga laki nga imo nga gikawilihan, ang imo nga gihigugma lakip ang imo nga gikapungtan. Tigomon ko sila aron sa pagkontra kanimo, ug huboan ka nako sa ilang atubangan aron makita nila ang imo nga pagkahubo. 
Silotan ka nako sa imo nga pagpanapaw ug pagpamatay. Ug sa akong labihan nga kasuko ug pangabugho, patyon ka nako. 
Itugyan ka nako ngadto sa imo nga mga laki, ug gub-on nila ang imo nga mga simbahanan sa imo nga mga dios-dios. Huboan ka nila ug kuhaon ang matahom mo nga mga alahas, ug biyaan ka nilang hubo. 
Ipasulong ka nila sa tapok sa mga tawo nga maoy mobato kanimo ug motadtad kanimo sa ilang espada. 
Sunogon nila ang imo nga mga balay ug silotan ka nila atubangan sa daghang mga babaye. Undangon ko ang imo nga pagpamiga ug ang imo nga pagbayad sa imo nga mga laki. 
Unya mahuwasan na ako sa akong labihang kasuko kanimo, ug mawala na ang akong pagpangabugho. Mokalma na ako ug dili na masuko. 
“ ‘Gikalimtan mo kon giunsa ka nako pag-atiman sa dihang batan-on ka pa. Gipasuko mo hinuon ako sa imo nga gipanghimo. Busa ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon nga silotan ko gayod ikaw sumala sa imo nga mga gihimo. Dili ba naghimo ka ug law-ay nga mga buhat dugang sa tanan mo nga mangil-ad nga mga binuhatan? 
“ ‘Adunay mga tawo nga nagsulti niini nga panultihon kanimo: “Kon unsa ang inahan mao usab ang anak.” 
Sama gayod ikaw sa imo nga inahan nga nagtamay sa iyang bana ug sa iyang mga anak. Ug sama ka usab sa imo nga mga igsoong babaye nga nagtamay sa ilang mga bana ug mga anak. Ang imo nga inahan usa ka Hitihanon ug ang imo nga amahan usa ka Amorihanon. 
Ang magulang mo nga babaye mao ang Samaria nga anaa nagpuyo sa amihan uban sa iyang mga anak nga babaye. Ang imo nga manghod nga babaye mao ang Sodoma nga anaa nagpuyo sa habagatan uban sa iyang mga anak nga babaye. 
Gisunod mo ang ilang mga buhat ug ang ilang mangil-ad nga mga buhat. Ug sa mubo lang nga mga panahon milabaw ka pa kadaotan kay kanila. 
Ako, ang Ginoong Dios nga buhi, nagsulti sa tinuod nga ang Sodoma nga imo nga igsoon ug ang iyang mga anak nga babaye wala makahimo ug sama sa gihimo nimo ug sa imo nga mga anak nga babaye. 
Ang sala sa Sodoma nga imo nga igsoon mao ang pagkamapahitas-on. Siya ug ang iyang mga anak nga babaye abunda sa pagkaon ug hayahay ang panginabuhi, apan wala gayod niya tabangi ang mga pubri ug timawa. 
Sa ilang pagkamapahitas-on naghimo silag mangil-ad nga mga butang sa akong atubangan, busa gilaglag ko sila sa diha nga nakita ko ang ilang gihimo. 
“ ‘Ang Samaria wala makahimo bisan katunga lang sa imong nahimo nga mga sala. Mas daghan kag nahimo nga mangil-ad nga mga buhat kaysa imong mga igsoon nga babaye, busa mas matarong pa sila kay kanimo. 
Angay kang maulaw tungod kay sa imo nga mga sala gipakita mo nga mas daotan ka kaysa imo nga mga igsoon nga babaye. Dawata ang kaulawan kay ikaw na mismo ang nagpakita nga mas matarong pa sila kay kanimo. 
Apan moabot ang panahon nga pauswagon ko pag-usab ang Sodoma ug ang Samaria, apil ang ilang mga anak nga babaye. Ug ikaw pauswagon ko pag-usab apan uban kanila, 
aron maulaw ka sa tanan mo nga gihimo, kay tungod niini migawas nga murag mas maayo sila kay kanimo. 
Oo, mouswag pag-usab ang imo nga mga igsoon nga babaye nga mao ang Sodoma ug Samaria, lakip ang ilang mga anak nga babaye. Ug mao usab kini ang mahitabo kanimo ug sa imo nga mga anak nga babaye. 
Gitamay mo pa kaniadto ang Sodoma sa panahon sa imo nga pagkamapahitas-on 
ug sa wala pa madayag ang imo nga pagkadaotan. Apan karon sama na ikaw kaniya. Gitamay ka usab sa mga nagpuyo sa Edom ug sa mga dapit sa palibot niini, ug sa mga lumulupyo sa Filistia ug sa mga dapit sa imo nga palibot. 
Mag-antos ka sa silot tungod sa imong law-ay ug mangil-ad nga mga buhat. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.’ ” 
Miingon pa gayod ang Ginoong Dios: “Silotan ka nako kon unsay angay kanimo, kay gipakawalay-bili mo ang saad pinaagi sa paglapas sa kasabotan. 
Apan tumanon ko sa gihapon ang kasabotan nga akong gihimo kanimo sa batan-on ka pa, ug maghimo ako kanimo ug kasabotan nga magpadayon sa walay kataposan. 
Unya mahinumdoman mo kon unsa ang imo nga gawi kaniadto ug maulaw ka, labi na kon himuon ko ang imo nga mga igsoong babaye, ang Samaria ug Sodoma, nga imo nga mga anak, bisan tuod dili kini sakop sa akong kasabotan kanimo. 
Lig-onon ko ang akong kasabotan kanimo, ug mahibaloan mo nga ako ang Ginoo. 
Mahinumdoman mo ang imo nga mga sala ug maulaw ka, ug dili ka na gayod makatingog sa labihan nga kaulaw kon pasayloon ko na ang tanan mo nga gihimo. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini.” 
