Ezekiel.
2.
Miingon siya kanako, “Tawo, tindog kay aduna akoy isulti kanimo.” 
Samtang nagsulti siya kanako, gigamhan ako sa Espiritu ug gipatindog. Namati ako sa iyang gisulti kanako. 
Miingon siya, “Tawo, ipadala ka nako sa katawhan sa Israel, sa nasod nga masinupakon kanako. Ang ilang mga katigulangan misupak kanako kaniadto, ug hangtod karon nagsupak gihapon sila. 
Mga gahi sila ug ulo ug mga badlongon. Ako, ang Ginoong Dios, nagpadala kanimo niini nga katawhan sa pagsugilon sa akong mensahe alang kanila. 
Mamati man kini nga mga masinupakon o dili, angay nilang mahibaloan nga anaa diay propeta diha uban kanila. 
Ug ikaw, tawo, ayaw kahadlok kanila. Ayaw kahadlok bisan pa kung ang ilang mga gipanulti sakit sama sa tunok sa mga sampinit o sa pinaakan sa tanga. Ayaw gayod kahadlok kanila ug sa ilang mga ginapanulti bisan sila masinupakon lang nga katawhan. 
Isulti gayod ang akong mensahe kanila, mamati man kini nga mga masinupakon o dili. 
“Apan ikaw, tawo, pamatia ang akong isulti kanimo. Ayaw pagsupak kanako sama kanila. Ablihi ang imo nga baba ug kaona ang akong ihatag kanimo.” 
Unya nakita ko ang usa ka kamot nga gatunol kanako sa usa ka linukot nga basahon. 
Gibukhad niya kini sa akong atubangan, ug aduna kini sulat sa isigka-luyo nga mga pulong sa pagbangotan, kasubo, ug awit sa kaguol. 
