Ezekiel.
19.
Miingon ang Ginoo kanako, “Awita kini nga Awit sa Pagbangotan alang sa mga pangulo sa Israel: 
“Ang imo nga inahan nahisama sa usa ka liyon nga nag-atiman sa iyang mga anak uban sa uban nga mga liyon. 
Giatiman niya ang usa sa iyang mga anak ug nahimo kini nga kusgan nga liyon. Nakakat-on kini pagpanukob, ug nangaon kini nga tawo. 
Sa dihang nahibaloan kini sa uban nga mga nasod gilit-ag nila kini ug gidala sa Ehipto nga kinaw-itan. 
“Sa dihang nakita sa inahan niini nga liyon nga ang iyang pangandoy alang sa iyang anak napakyas, gipadako niya ang usa pa sa iyang mga anak ug nahimo usab kini nga kusgan nga liyon. Nakig-uban kini sa panon sa mga liyon ug nakakat-on kini pagpanukob, ug nangaon kinig tawo. 
Giguba niya ang mga paril sa mga kaaway ug gipangguba ang ilang mga lungsod. Nalisang ang mga lumulupyo niini sa iyang pagngulob. 
Naghiusa ang mga nasod batok kaniya, ug gilibotan nila siya. Giladlad nila ang ilang pukot ug napukot nila siya. 
Gikaw-itan nila siya ug gisulod sa hawla, ug gidala ngadto sa hari sa Babilonia. Gikulong nila siya aron dili na madunggan sa kabukiran sa Israel ang iyang pagngulob. 
“Ang imo nga inahan nahisama usab sa ubas nga gitanom sa daplin sa tubig. Daghan kinig sanga ug bunga tungod kay abunda man sa tubig. 
Lig-on kini ug mga sanga ug pwede himuong baston sa hari. Mitaas pag-ayo ang ubas, ug milabaw sa uban nga labong nga mga tanom. Makita kini tungod sa kataason niini ug sa kalabong sa iyang mga sanga. 
Apan giibot kini sa nasuko kaniya, ug gilabay sa yuta. Nalawos kini tungod sa mainit nga hangin gikan sa sidlakan. Nalaya ang iyang lig-ong punoan ug gisunog dayon kini. 
Karon gitanom kini pag-usab didto sa disyerto, sa dapit nga mamala ug walay tubig. 
Nasunog ang punoan niini ug mikaylap ang kalayo ngadto sa uban nga mga sanga ug mga bunga niini. Busa wala nay lig-ong sanga nga nabilin nga mahimo nga himuong baston sa hari. Kini usa ka awit sa pagbangotan nga angay nga awiton niini nga panahon.” 
