Mga Salmo.
145.
Awit sa pagdayeg ni David. Dayegon ka nako, akong Dios ug Hari. Dayegon ka nako sa walay kataposan. 
Adlaw-adlaw dayegon ka nako, ug himuon ko kana sa walay kataposan. 
Gamhanan ka, Ginoo, ug takos gayong dayegon. Ang imong pagkagamhanan dili gayod matugkad. 
Isugilon sa matag henerasyon ngadto sa sunod nila nga henerasyon ang imong gamhanang mga buhat. 
Pamalandongan ko ang imong pagkahalangdon, pagkagamhanan, ug ang imong katingalahang mga buhat. 
Ipanugilon sa mga tawo ang gahom sa imong katingalahang mga buhat, ug imantala ko usab ang imong pagkagamhanan. 
Ipanugilon nila ang pagkabantog sa imong dakong kaayo, ug moawit sila mahitungod sa imong pagkamatarong. 
Ginoo, maluloy-on ka ug manggihuna-hunaon; mahigugmaon ka ug dili daling masuko. 
Ginoo, maayo ka ngadto sa tanan; manggihuna-hunaon ka sa tanan mong binuhat. 
Pasalamatan ka, Ginoo, sa tanan mong binuhat; dayegon ka sa imong matinud-anong katawhan. 
Maghisgot sila bahin sa imong paghari ug sa imong dakong gahom, 
aron mahibaloan sa tanang katawhan ang imong gamhanang mga buhat ug ang pagkagamhanan sa imong paghari. 
Ang imong paghari walay kataposan. Matinumanon ka gayod, Ginoo, sa imong mga saad, ug ang imong pagkamahigugmaon makita sa tanan mong binuhatan. 
Gitabangan mo ang tanan nga anaa sa kalisod ug gipalig-on ang tanang mga maluya. 
Ang tanang buhing binuhat nagsalig kanimo, ug gihatagan mo sila sa ilang pagkaon sa panahon nga gikinahanglan nila kini. 
Mahinatagon ka ug gitagbaw mo sila. 
Matarong ka, Ginoo, sa tanan mong binuhatan, ug mahigugmaon ka sa tanan mong binuhat. 
Haduol ka, Ginoo, sa tanan nga matinud-anon nga nagtawag kanimo. 
Ginahatag mo ang ginapangandoy sa mga nagtahod kanimo; ginapatalinghogan mo ang ilang pagpanawag, ug ginaluwas mo sila. 
Gibantayan mo ang tanang naghigugma kanimo, apan ang tanang daotan imong laglagon. 
Dayegon ka nako, Ginoo. Ang tanang binuhat modayeg kanimo sa walay kataposan. 
