Mga Salmo.
111.
Dayega ang Ginoo! Pasalamatan ko ang Ginoo sa tibuok kong kasing-kasing diha sa panagtigom sa mga matarong. 
Gamhanan ang mga buhat sa Ginoo; ginapamalandongan kini sa tanan nga nalipay niini. 
Gamhanan ug halangdon ang mga buhat sa Dios, ug ang iyang pagkamatarong nagpadayon sa walay kataposan. 
Gipahinumdom niya kita sa iyang katingalahang mga buhat. Maluloy-on siya ug adunay kahangawa. 
Gihatagan niya ug pagkaon ang nagtahod kaniya, ug ginahinumdoman niya kanunay ang iyang kasabotan. 
Gipakita niya sa iyang katawhan kon unsa kagamhanan ang iyang mga binuhatan pinaagi sa paghatag kanila sa mga yuta nga gipanag-iyahan sa ubang mga nasod. 
Matinumanon ug matarong siya sa tanan niyang ginahimo, ug kasaligan ang tanan niyang mga sugo. 
Kining iyang mga sugo magpadayon sa walay kataposan, ug gihimo niya kini uban sa pagkamatinumanon ug pagkamatarong. 
Giluwas niya ang iyang katawhan, ug nagmando siya nga tumanon ang iyang kasabotan hangtod sa kahangtoran. Balaan siya ug talahuron! 
Ang pagtahod sa Ginoo mao ang sinugdanan sa pag-angkon ug kaalam. Ang tanang nagtuman sa iyang mga sugo adunay hustong panabot. Dalaygon siya sa walay kataposan! 
