Ang Libro ni Isaias.
1.
Kini nga libro mahitungod sa gipadayag sa Dios kang Isaias nga anak ni Amos. Bahin kini sa Jerusalem ug sa Juda niadtong panahon sa paghari nila ni Uzias, Jotam, Ahaz, ug Ezequias sa Juda. 
Pamati langit ug paminaw yuta, kay nagsulti ang Ginoo, “Nag-atiman ako ug nagpadakog mga anak, apan nakigbatok sila kanako. 
Bisan gani ang mga baka makaila sa ilang agalon, ug ang mga asno makatultol sa pasungan nga pakan-an kanila sa ilang agalon, apan ang Israel nga akong katawhan wala makasabot, wala makaila kanako.” 
Pagkamakasasala nga nasod! Katawhan nga puno sa kadaotan, kaliwat sa mga malapason ug malimbongon. Gisalikway ninyo ug gibiay-biay ang Ginoo, ang Balaan nga Dios sa Israel, ug mitalikod kamo kaniya. 
Nganong nagpadayon man kamo sa pagkamasinupakon? Nganong gusto man ninyo nga masilotan? Sama kamo sa tawo kansang ulo pulos na samad ug kansang kasing-kasing napuno sa kasakit. 
Gikan sa ulo hangtod sa lapa-lapa, wala gayoy bahin nga walay tatsa; nalukop kini sa mga samad, bun-og, ug kabahong. Wala man lang kini mahugasi, mabugkosi, ni mahidhirig lana. 
Naawaaw ang inyong nasod; ang inyong mga lungsod nangasunog. Samtang nagtan-aw kamo, panguhaon sa mga langyaw ang mga bunga sa mga tanom diha sa inyong uma. Pasipad-an nila ang inyong kaumahan hangtod nga dili na kini mapuslan. 
Mahibilin ang Jerusalem nga sama sa usa ka silonganan didto sa tamnanan ug ubas, o sama sa payag-payag didto sa tamnanan ug pipino, o sama sa siyudad nga gilibotan sa mga kaaway. 
Kon wala pa magbilin ang Ginoo nga Makagagahom ug pipila kanato, sama na unta kita sa Sodoma ug Gomora. 
Kamong mga tigdumala ug mga katawhan sa Jerusalem, sama kamo sa mga taga-Sodoma ug Gomora. Pamatii ninyo ang pulong ug kasugoan sa Ginoo nga atong Dios. 
Miingon ang Ginoo, “Walay bili alang kanako ang daghan ninyong mga halad. Gipul-an na ako sa inyong mga halad nga sinunog, sa mga karnero ug sa tambok sa mga mananap nga inyong gipatambok. Wala ako malipay sa hinalad ninyong dugo sa mga torong baka, mga karnero, ug mga kanding. 
Kinsa ang nagsugo kaninyo nga dad-on kining tanan kon mosimba kamo kanako? Kinsa ang nagsugo kaninyo nga magparada sa hawanan sa akong Templo? 
Undangi na ninyo ang pagdala ug mga halad nga walay pulos. Wala ako malipay sa inyong insenso. Dili ko na maagwanta ang inyong mga panagtigom sa panahon sa Pista sa Pagsugod sa Bulan o sa Adlaw nga Igpapahulay. Kay bisan ug nagtigom kamo naghimo kamog daotan. 
Gikapungtan ko ang inyong Pista sa Pagsugod sa Bulan ug ang uban pa ninyo nga mga pista. Nahimo kining kabug-aton alang kanako; dili ko na kini maagwanta. 
Kon ibayaw ninyo ang inyong mga kamot sa pag-ampo dili ako manumbaling kaninyo. Dili ako mamati bisan pag kapila kamo mag-ampo, tungod kay daghan kamog gipamatay nga mga tawo. 
“Panghinlo kamo sa inyong kaugalingon pinaagi sa pag-undang ninyo sa paghimo ug daotan sa akong atubangan. 
Pagtuon kamo sa pagbuhat ug maayo, ug tinguhaa ninyo ang katarong. Badlonga ninyo ang mga madinaog-daogon, ug panalipdi ninyo ang katungod sa mga ilo ug mga biyuda.” 
Miingon usab ang Ginoo, “Dali kamo, maghusay kita. Bisan unsa pa kahugaw ang inyong mga sala, limpyohan ko kini aron mahinloan kamo. 
Kon motuman kamo, panalanginan ko gayod kamo. 
Apan kon mosukol kamo ug magmagahi, sigurado gayod nga patyon kamo. Mahitabo gayod kini, kay ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
Tan-awa ninyo ang siyudad nga kanhi matinud-anon. Matinumanon kini kaniadto, apan karon nahisama na sa usa ka babayeng nagbaligya sa iyang dungog. Kaniadto, matarong ang mga tawo nga nagpuyo niini, apan karon pulos na mga mamumuno. 
Jerusalem, bililhon ka kaniadto sama sa pilak, apan karon wala kanay pulos. Sama ka sa mahalon nga bino, apan karon mura ka na ug bino nga sinagolan ug tubig. 
Ang imong mga lider mga gahig ulo ug kauban sa mga kawatan. Ganahan sila kaayo sa mga suborno, ug kanunay silang nag-apas ug mga gasa. Wala sila mamati, wala nila panalipdi ang katungod sa mga ilo ug sa mga biyuda. 
Busa miingon ang Ginoo, ang Makagagahom nga Dios sa Israel, “Manimalos ako kaninyo nga akong mga kaaway, aron dili na ako mahasol pa sa inyong ginahimo. 
Silotan ko kamo aron mahinloan kamo, sama sa plata nga tunawon sa kalayo aron mahimong lunsay. 
Hatagan ko kamo pag-usab ug mga lider ug mga magtatambag nga sama kaniadto. Ug unya ang Jerusalem nga inyong siyudad pagatawgon na nga siyudad sa mga matarong ug matinud-anon.” 
Pinaagi sa matarong nga paghukom sa Ginoo, luwason niya ang Jerusalem ug ang mga lumulupyo niini nga naghinulsol. 
Apan laglagon niya ang mga masinupakon ug ang mga makasasala, nga nagsalikway sa Ginoo. 
Maulawan kamo tungod sa inyong pagsimba sa mga kahoy nga terebinto ug sa mga pinili ninyong mga tanaman. 
Mahisama kamo sa kahoy kansang dahon nangalaya, ug sa tanaman nga wala mabisbisi. 
Ang mga gamhanan kaninyo mahisama sa uga nga kahoy nga daling masunog, ug ang ilang daotang binuhatan maoy mahimong sama sa silà nga mohaling sa kalayo nga mosunog kanila, ug walay makapalong niini. 
