Mga Salmo.
78.
Ang “Maskil” ni Asaf. Mga katagilungsod, pamatia ninyo ang akong mga katudloanan. 
Tudloan ko kamo pinaagi sa sambingay. Suginlan ko kamo sa mga tinagong mga kamatuoran kaniadto 
nga nadungog na nato ug nahibaloan, tungod kay gisugilon na kini kanato sa atong mga katigulangan. 
Dili nato kini itago sa atong mga kabataan; isugilon nato kini sa mosunod nga mga henerasyon. Suginlan nato sila sa gahom sa Ginoo ug sa iyang dalaygon ug katingalahang mga buhat. 
Gihatagan niya ug kasugoan ang katawhan sa Israel nga mga kaliwat ni Jacob. Gimandoan niya ang atong mga katigulangan nga itudlo kini sa ilang mga kabataan, 
aron ang sunod nga mga henerasyon makahibalo usab niini, ug ikatudlo usab nila kini sa ilang mga kabataan. 
Pinaagi niini mosalig sila sa Dios ug dili nila kalimtan ang iyang gipanghimo, ug tumanon nila ang iyang mga sugo. 
Dili sila mahisama sa ilang mga katigulangan nga mga gahig ulo, masinupakon, dili matinud-anon sa Dios, ug dili maunongon kaniya. 
Ang mga sundalo sa Efraim, bisan sangkap sa mga pana, nangatras sa panahon sa gira. 
Wala nila tumana ang ilang kasabotan sa Dios; wala nila sunda ang iyang kasugoan. 
Gikalimtan nila ang katingalahang mga buhat nga iyang gipakita kanila. 
Naghimo ang Dios ug milagro didto sa Zoan, sa yuta sa Ehipto ug nakita kini sa atong mga katigulangan. 
Gitunga niya ang dagat ug gipalatas sila; gihimo niya ang tubig nga daw mga paril. 
Sa adlaw, gigiyahan niya sila pinaagi sa panganod, ug sa gabii, gigiyahan niya sila pinaagi sa kahayag sa kalayo. 
Gipaliki niya ang mga bato sa kamingawan ug miagas ang tubig. Gipatuyangan niya silag inom sa tubig nga daw sa naggikan sa kinahiladman sa yuta. 
Gipabuhagay niya ang tubig gikan sa bato, ug midagayday kini nga daw suba. 
Apan ang atong mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala batok kaniya. Didto sa kamingawan misukol sila sa Labing Halangdong Dios. 
Gituyo nila ang pagsulay sa Dios pinaagi sa pagpangayo sa gipangandoy nila nga kalan-on. 
Giinsulto nila ang Dios pinaagi sa pag-ingon, “Makapakaon ba ang Dios kanato sa kamingawan? 
Tinuod nga gihapak niya ang bato ug mibuhagay ang tubig, apan makahatag ba siyag pan ug karne kanato nga iyang katawhan?” 
Busa napungot ang Ginoo sa pagkadungog niya niini. Sa iyang kasuko sa mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, giataki niya sila pinaagi sa kalayo. 
Kay wala silay pagtuo kaniya, ug wala sila mosalig nga luwason niya sila. 
Apan bisan pa niana, gimandoan niya ang langit nga moabli, 
ug gipaulanan niya sila ug pagkaon nga gitawag ug manna. Gihatag niya kanila ang pagkaon nga gikan sa langit aron ilang kan-on. 
Mikaon silang tanan sa pagkaon sa mga anghel. Gipadad-an sila sa Dios ug abunda nga pagkaon. 
Gipahuyop sa Dios ang hangin nga gikan sa sidlakan ug sa habagatan pinaagi sa iyang gahom. 
Ug gipadagsaan niya sila ug mga langgam nga sama kadaghan sa balas sa baybayon. 
Gipatugpa niya kini sa palibot sa ilang mga tolda didto sa ilang kampo. 
Busa mikaon sila ug nangabusog, kay gihatag sa Dios kanila ang ilang gipangandoy. 
Apan samtang nangaon pa sila ug wala pa matagbaw, 
nasuko ang Dios kanila. Gipamatay niya ang himsog ug kusgang mga batan-on sa Israel. 
Bisan pa niining tanan niyang gipanghimo, nagpadayon sila pagpakasala. Bisan sa mga milagro nga iyang gipangbuhat, wala sila motuo kaniya. 
Busa gitapos niya ang ilang kinabuhi pinaagi sa kalit nga kalaglagan. 
Sa dihang gipatay sa Dios ang uban kanila, ang nahibilin nangandoy kaniya. Naghinulsol sila ug midangop kaniya. 
Nahinumdom sila nga ang Labing Halangdong Dios mao ang ilang salipdanan nga bato ug manluluwas. 
Apan kutob lang sa baba ang ilang gipanulti; ug namakak sila. 
Dili sila maunongon kaniya; wala sila nagmatinumanon sa kasabotan nga gihatag sa Dios kanila. 
Apan bisan pa niini, maluloy-on ang Dios. Gipasaylo niya ang ilang mga sala ug wala niya sila laglaga. Sa daghang higayon gipugngan niya ang iyang kasuko bisan labihan na gayod ang iyang kapungot. 
Nahinumdoman niya nga sila mga tawo lamang nga lumalabay sama sa hangin. 
Sa makadaghang higayon gisupak ug gipasubo nila ang Dios didto sa kamingawan. 
Kanunay nila siyang gisulayan; gipasakitan gayod nila ang pagbati sa Balaang Dios sa Israel. 
Gikalimtan nila ang iyang gahom nga gipakita sa dihang giluwas niya sila sa ilang mga kaaway, 
ug ang gihimo niya nga mga milagro ug katingalahang mga buhat didto sa Zoan, sa yuta sa Ehipto. 
Gihimo niyang dugo ang mga suba sa mga Ehiptohanon, ug tungod niini dili sila makainom. 
Nagpadala siya ug labihan kadaghang mga langaw sa pagpaantos kanila, ug mga baki sa pagdaot sa ilang mga yuta. 
Gipakaon niya sa mga dulon ang ilang mga tanom ug mga abot. 
Gipamatay niya ang ilang mga ubas ug mga kahoy nga igos pinaagi sa ulan nga ice. 
Gipamatay niya ang ilang mga hayop pinaagi sa kilat ug sa pagpaulan ug ice. 
Tungod sa iyang labihan nga kasuko kanila, gipadad-an niya sila ug mga anghel sa paglaglag kanila. 
Wala niya pugngi ang iyang kasuko; wala niya sila luwasa sa kamatayon, kondili gipamatay hinuon niya sila pinaagi sa mga katalagman. 
Gipamatay niya ang tanang kamagulangang anak nga lalaki sa Ehipto nga lugar sa mga kaliwat ni Ham. 
Unya gipagawas niya gikan sa Ehipto ang iyang katawhan nga daw panon sa mga karnero, ug gigiyahan niya sila sa kamingawan. 
Giubanan niya sila, busa wala sila mahadlok. Apan ang ilang mga kaaway nangalumos sa dagat. 
Gidala niya sila sa yuta nga iyang gigahin, didto sa bukid nga iyang giilog pinaagi sa iyang gahom. 
Giabog niya ang mga lumulupyo didto pahilayo sa iyang katawhan, ug gibahin-bahin niya ang maong yuta sa mga tribo sa Israel aron ilang panag-iyahan, ug gipapuyo niya sila didto. 
Apan gisulayan nila ang Labing Halangdong Dios ug misupak sila kaniya. Wala nila tumana ang iyang mga sugo. 
Nagpahilayo sila ug nagluib sa Dios sama sa ilang mga katigulangan. Dili sila kasaligan sama sa depektado nga pana. 
Gipapangabugho ug gipalagot nila ang Dios tungod sa ilang mga simbahanan diha sa habog nga mga dapit ug sa ilang mga dios-dios. 
Nahibaloan sa Dios kining gihimo sa mga Israelinhon, busa nasuko siya ug gisalikway niya sila sa hingpit. 
Gibiyaan niya ang iyang tolda sa Silo nga maoy iyang pinuy-anan dinhi sa kalibotan. 
Gitugotan niya nga ilogon sa kaaway ang Sudlanan sa Kasabotan nga simbolo sa iyang pagkagamhanan ug pagkahalangdon. 
Nasuko siya sa iyang katawhan nga iyang gipanag-iyahan, busa gipapatay niya sila pinaagi sa gira. 
Gilamoy sa kalayo ang ilang batan-ong mga lalaki, busa wala nay mabana ang ilang mga dalaga. 
Nangamatay sa gira ang ilang mga pari, ug ang ilang mga biyuda dili makahimo sa pagbangotan alang kanila. 
Unya daw sa nahigmata ang Ginoo; sama siya sa usa ka kusgang tawo nga naisog tungod sa bino. 
Giabog niya ang iyang mga kaaway; gipakaulawan niya sila sa walay kataposan. 
Wala niya pilia ang tribo ni Efraim nga mga kaliwat ni Jose. 
Gipili hinuon niya ang tribo ni Juda ug ang Bukid sa Zion nga iyang gimahal. 
Didto gitukod niyang sama sa langit ug sa yuta ang iyang Templo, lig-on hangtod sa kahangtoran. 
Gipili sa Dios si David nga mahimong iyang alagad. Gikuha niya siya gikan sa pagkamagbalantay sa karnero ug gihimong hari sa Israel, ang katawhan nga iyang gipanag-iyahan. Sama sa usa ka magbalantay sa mga karnero. 
Matinud-anong giatiman ni David ang mga Israelinhon, ug gipangulohan niya sila sa maalamon nga paagi. 
