Ang Libro ni Jeremias.
1.
Mao kini ang mga mensahe ni Jeremias nga anak ni Hilkia, nga usa sa mga pari sa Anatot, sa yuta ni Benjamin. 
Mihatag ang Ginoo ug mensahe kang Jeremias sa ika-13 nga tuig sa paghari ni Josia sa Juda, nga anak ni Amon. 
Padayon nga naghatag ang Ginoo ug mensahe kang Jeremias sa panahon sa paghari ni Jehoyakim, nga anak ni Josia, hangtod sa ika-11 nga tuig sa paghari ni Zedekia nga anak usab ni Josia. Sa ikalima nga bulan sa maong tuig, gibihag ang katawhan sa Jerusalem. 
Miingon ang Ginoo kanako, 
“Sa wala ko pa ikaw pormaha sa tagoangkan sa imong inahan gipili ko na ikaw. Sa wala ka pa matawo, gilain ko na ikaw. Gipili ka nako nga mahimong propeta sa mga nasod.” 
Mitubag ako, “O Ginoong Dios, dili ako maayong manulti; batan-on pa ako.” 
Apan miingon ang Ginoo kanako, “Ayaw pag-ingon nga batan-on ka pa. Kinahanglan nga moadto ka bisan asa ka nako ipadala, ug isulti mo ang bisan unsa nga ipasulti ko kanimo. 
Ayaw kahadlok sa mga tawo kay kauban mo ako ug tabangan ka nako. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
Unya gihikap sa Ginoo ang akong baba ug miingon, “Gibutang ko karon sa imong baba ang akong mga pulong nga imong isulti. 
Karong adlawa hatagan ka nako ug awtoridad sa pagsulti sa mga nasod ug mga gingharian. Sultihi sila nga ang uban kanila malaglag gayod, ug ang uban kanila mobangon ug motindog pag-usab.” 
Unya miingon ang Ginoo kanako, “Jeremias, unsay nakita mo?” Mitubag ako, “Sanga sa kahoyng almendras.” 
Miingon ang Ginoo, “Husto ang imong nakita, ug nagkahulogan kana nga nagbantay ako aron pagsiguro nga matuman ang akong pulong.” 
Nangutana pag-usab ang Ginoo kanako, “Unsa pay nakita mo?” Mitubag ako, “Usa ka kolon nga nagbukal nga tubig, nagtakilid kini nga nag-atubang sa amihanan.” 
Unya miingon ang Ginoo, “Adunay katalagman gikan sa amihanan nga moabot sa tanang nagpuyo niining yutaa. 
Pamati! Ipadala ko ang mga sundalo sa mga gingharian sa amihanan sa pagsulong sa Jerusalem. “Ibutang sa ilang mga hari ang ilang mga trono diha sa mga ganghaan sa Jerusalem. Gub-on nila ang mga paril sa Jerusalem ug sulongon ang mga lungsod sa Juda. 
Silotan nako ang akong katawhan tungod sa ilang pagkadaotan. Gisalikway nila ako ug naghalad silag insenso ngadto sa mga dios-dios. Gisimba nila ang ilang hinimo nga mga dios-dios. 
“Karon, andama ang imong kaugalingon. Lakaw ug isulti kanila ang tanan nga isugo nako kanimo. Ayaw kahadlok kanila. Kay kon mahadlok ka, hadlokon ko pa gayod hinuon ikaw atubangan nila. 
Pamati! Karong adlawa, lig-onon ka nako sama sa usa ka pinarilan nga lungsod o puthaw nga haligi o bronsi nga paril. Walay mga hari, mga opisyal, mga pari, o katawhan sa Juda nga makapildi kanimo. 
Makig-away sila kanimo, apan dili ka nila mapildi, kay kauban mo ako ug tabangan ka nako. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
