Mga Salmo.
147.
Dayega ang Ginoo! Maayo ang pag-awit ug mga pagdayeg sa atong Dios. Maayo gayod ug angayan nga dayegon siya. 
Gitukod pag-usab sa Ginoo ang Jerusalem, ug gitigom niya pagbalik ang mga Israelinhon nga nabihag. 
Gilipay niya ang nagmasulob-on; ug giayo ang ilang mga samad. 
Siya ang nagbuot sa gidaghanon sa mga bitoon ug gihatagan niya ang matag-usa kanila ug ngalan. 
Gamhanan kaayo ang atong Ginoo; ang iyang kaalam dili matugkad. 
Gitabangan sa Ginoo ang mga dinaog-daog, apan gilaglag niya sa hingpit ang mga daotan. 
Pag-awit kamo nga adunay pagpasalamat sa Ginoo. Pagtukar kamo ug harpa alang sa atong Dios. 
Gitabonan niyag mga panganod ang kalangitan, gipaulanan niya ang kalibotan, ug gipatubo ang mga sagbot sa mga bungtod. 
Gihatagan niyag pagkaon ang mga mananap, ingon man ang mga pispis sa uwak kon mangayo kini ug pagkaon. 
Wala siya malipay sa kusgang mga kabayo o sa abtik nga mga sundalo, 
kondili sa mga nagtahod kaniya ug nagsalig sa iyang gugma. 
Pasidunggi ninyo ang Ginoo nga inyong Dios, kamong mga lumulupyo sa Jerusalem. 
Kay gilig-on niya ang mga pultahan sa inyong siyudad, ug gipanalanginan niya kamo. 
Gihatagan niya ug kalinaw ang inyong dapit, ug gibusog niya kamo sa labing maayo nga trigo. 
Gimandoan niya ang kalibotan, ug mituman dayon kini. 
Ginatabonan niya ang yuta ug snow nga daw sama sa habol nga puti, ug ginakatag niya ang pinong ice nga daw sama sa abog. 
Nagpadala siyag ulan nga ice nga daw gagmayng mga bato. Kinsay makaagwanta sa katugnaw niini? 
Nagmando siya ug nangatunaw ang ice; gipahangin niya ug midagayday ang tubig. 
Gipadayag niya ang iyang mga pulong, mga tulomanon, ug mga sugo sa mga taga-Israel nga mga kaliwat ni Jacob. 
Wala niya kini himoa sa ubang mga nasod; wala sila makahibalo sa iyang mga sugo. Dayega ang Ginoo! 
