Mga Panultihon.
2.
Anak, dawata ug tipigi sa imong kasing-kasing ang akong mga gipanudlo ug mga sugo. 
Paminawa kon unsay makahatag ug kaalam ug pagsabot. 
Ug paningkamoti gayod nga makaangkon ka niini, 
nga daw sama nga nangita kag pilak o tinagong bahandi. 
Kon himuon mo kini, masayran mo kon unsa ang pagtahod sa Ginoo, ug masabtan mo ang mahitungod sa Dios. 
Kay ang Ginoo maoy naghatag ug kaalam. Kaniya usab naggikan ang kahibalo ug pagsabot. 
Gipanalipdan niya ang nagkinabuhing matarong, matinumanon, ug dili salawayon. Giandaman usab niya sila ug kadaogan. 
Kon mamati ka kanako, masayran mo kon unsa ang maayo mong buhaton: ang husto, matarong, ug ang angayng buhaton. 
Mahimo kang maalamon, ug makahatag kinig kalipay kanimo. 
Kon aduna kay panabot ug kahibalo nga modesisyon ug ensakto, makasalbar kini kanimo 
ug maglikay sa daotang binuhatan ug sa mga tawong daotan ug sinultihan. 
Kini nga mga tawo mibiya na sa hustong binuhatan ug misunod sa buhat sa mga anaa sa kangitngit. 
Nalipay sila sa paghimo ug daotan, ug nalingaw sila sa kangil-ad niini. 
Dili ensakto ang ilang pagkinabuhi; sukwahi ang dalan nga ilang ginaagian. 
Ang kaalam maglikay usab kanimo sa babayeng daotan nga buot motintal kanimo pinaagi sa matam-is niyang mga pulong. 
Kining babayhana mibiya sa iyang bana nga iyang giminyoan sa batan-on pa siya; gikalimtan niya ang iyang saad sa Dios sa dihang gikasal siya. 
Ang pag-adto sa iyang balay sama ra nga nagpaingon ka sa kamatayon. Ang dalan paingon sa iyang balay padulong sa dapit sa mga patay. 
Si bisan kinsa nga moadto kaniya dili na makauli; dili na niini matultolan pa ang dalan paingon sa dapit sa mga buhi. 
Busa sunda ang pagkinabuhi sa maayo nga mga tawo; pagkinabuhi nga matarong. 
Kay ang tawo nga nagkinabuhi sa ensakto ug dili salawayon padayon nga magpuyo dinhi sa atong yuta. 
Apan ang mga daotan ug maluibon abugon. Pang-ibton sila sama sa mga sagbot. 
