Mga Salmo.
144.
Awit ni David. Dalaygon ang Ginoo nga akong salipdanan nga bato. Gibansay niya ako sa pagpakig-gira. 
Siya ang akong mahigugmaong Dios ug lig-ong tago-anan. Siya ang akong dalangpanan ug manluluwas. Siya ang akong taming, busa iya akong ginapanalipdan. Gipailalom niya kanako ang mga nasod. 
Ginoo, unsa ba gayod ang tawo nga gikabalak-an mo man pag-ayo? Tawo man lang siya, nganong maghuna-huna ka man kaniya? 
Sama man lang siya sa hangin, ug ang iyang mga adlaw lumalabay lang sama sa anino. 
Ginoo, ablihi ang langit ug kanaog. Hikapa ang mga bukid aron moaso kini. 
Pagpadala ug kilat aron magkatibulaag ang akong mga kaaway, ug laglaga sila. 
Gikan sa langit, kab-ota ako ug luwasa gikan sa kamot sa akong mga kaaway nga taga-laing dapit, kansang gahom sama sa makusog nga bul-og sa tubig. 
Kini sila mga bakakon ug limbongan bisan sa ilang pagpanumpa. 
Awitan ka nako, O Dios, ug bag-ong awit nga dinuyogan sa harpa. 
Ikaw ang naghatag ug kadaogan sa mga hari ug nagluwas kang David nga imong alagad gikan sa kamatayon. 
Luwasa ako gikan sa gahom sa mga kaaway nga langyaw, nga mga bakakon ug limbongan bisan sa ilang pagpanumpa. 
Hinaut pa nga ang among mga batan-ong anak nga lalaki, mahisama sa mga tanom nga motubo nga tag-as ug lig-on, ug ang among mga anak nga babaye, mahisama sa matahom nga mga haligi sa palasyo. 
Hinaut pa nga mapuno ang among mga bodega sa tanang matang sa abot. Hinaut pa nga mosanay ug linibo ang among mga karnero sa kaumahan, 
ug ang among mga baka manganak ug daghan. Hinaut pa nga dili na kami sulongon sa mga kaaway ug dili na kami bihagon. Ug hinaut pa nga wala nay paghilak sa kalisang ug kasubo sa among kadalanan. 
Bulahan ang mga tawo nga nakasinati niining maong mga panalangin. Bulahan ang mga tawo nga ang ilang Dios mao ang Ginoo. 
