Gipadayag.
19.
Pagkahuman niadto, nadungog ko ang daw tingog sa daghan kaayo nga mga tawo didto sa langit. Nag-ingon sila sa makusog, “Dayegon ta ang Ginoo! Dayegon ta ang atong Dios nga makagagahom sa tanan, kay siya ang nagluwas kanato! 
Matuod ug matarong ang iyang paghukom! Gihukman niya ang inilang babaye nga nagbaligya sa iyang dungog, kay gidahig niya ang mga tawo sa kalibotan sa iyang law-ay nga binuhatan. Gisilotan siya sa Dios tungod kay gipamatay niya ang mga alagad sa Dios.” 
Nag-ingon sila pag-usab, “Dayegon ta ang Ginoo! Ang aso niadtong gisunog nga siyudad moulbo sa walay kataposan!” 
Ug ang 24 ka mga pangulo ug ang upat ka mananap nangluhod ug misimba sa Dios nga naglingkod sa trono. Miingon sila, “Amen! Dayegon ta ang Ginoo!” 
Unya aduna akoy tingog nga nadungog gikan sa trono nga nag-ingon: “Dayega ninyo ang atong Dios, kamong tanan nga nag-alagad ug nagtahod kaniya, inila man o dili!” 
Human niadto, nadungog ko ang daw tingog sa daghan kaayo nga mga tawo nga ang kakusog daw dahunog sa busay, ug daw sa kusog nga dalogdog. Nag-ingon sila, “Dayegon ta ang Ginoo! Kay ang Ginoo nga atong Dios nga makagagahom sa tanan naghari na. 
Maghugyaw kita ug magkalipay, ug dayegon ta siya. Kay miabot na ang panahon sa kasal sa Karnero. Ang iyang pangasaw-onon andam na. 
Gibistihan siyag puti nga limpyo kaayo ug nagsinaw pa.” (Ang maong bisti nga lino nagkahulogan sa matarong nga mga binuhatan sa katawhan sa Dios.) 
Unya miingon ang anghel kanako, “Isulat kini: bulahan ang mga tawo nga giimbitar sa kombira sa kasal sa Karnero.” Miingon pa gayod siya, “Tinuod kini nga mga pulong sa Dios.” 
Miluhod dayon ako sa atubangan sa anghel sa pagsimba kaniya. Apan miingon siya kanako, “Ayaw pagsimba kanako. Ang Dios lang ang angay nimong simbahon. Sulugoon lamang ako nga sama kanimo ug sa imong mga igsoon nga nagsugilon sa kamatuoran mahitungod kang Jesus.” (Kay ang kamatuoran mahitungod kang Jesus mao usab ang gisulti ug gisulat sa mga propeta.) 
Unya nakita ko nga naabli ang langit, ug didto adunay puti nga kabayo. Ang nagsakay sa kabayo gitawag ug Kasaligan ug Tinuod. Matarong ang iyang paghukom ug pagpakig-gira. 
Ang iyang mga mata sama sa kalayo nga nagdilaab, ug adunay daghang mga korona diha sa iyang ulo. Adunay ngalan nga nakasulat diha kaniya. Apan wala gayoy nasayod kon unsa ang kahulogan niini gawas kaniya. 
Nagsul-ob siyag bisti nga gituslob sa dugo. Gitawag siya nga “Pulong sa Dios.” 
Adunay nagsunod kaniya nga mga sundalo nga gikan sa langit, nga nagsakay usab sa puti nga mga kabayo, ug ang ilang bisti lino nga limpyo ug puti. 
Naggawas sa iyang baba ang hait nga espada nga mao ang iyang gamiton sa pagpildi sa tanang mga nasod, ug walay makabatok sa iyang pagdumala. Ipakita gayod niya ang hilabihang kasuko sa makagagahom nga Dios ngadto kanila. 
Diha sa iyang bisti ug sa iyang paa nakasulat ang mga pulong nga, Hari nga labaw sa Tanang mga Hari ug Ginoo nga Labaw sa Tanang mga Ginoo! 
Unya nakita ko ang usa ka anghel nga nagtindog diha sa adlaw. Misinggit siya sa tanang mga langgam nga naglupad sa kahanginan, “Dali kamo ug pagtigom alang sa dako nga kombira sa Dios! 
Dali kamo ug kan-a ninyo ang unod sa mga hari, mga heneral, mga sundalo, mga tigkabayo, lakip ang unod sa ilang mga kabayo. Kan-a ninyo ang unod sa tanang mga tawo, ulipon o dili ulipon, inila o dili inila!” 
Unya nakita ko ang mananap ug ang mga hari sa kalibotan ug ang ilang mga sundalo nga nagtigom aron sa pagpakig-gira sa nagsakay sa puti nga kabayo ug sa iyang mga sundalo. 
Nadakpan ang mananap. Nadakpan usab ang mini nga propeta nga nagbuhat ug mga milagro sa iyang pag-alagad sa mananap. Pinaagi sa mga milagro, nalimbongan niya ang mga tawo nga adunay marka sa mananap ug nagsimba sa larawan niini. Silang duha gitambog nga buhi ngadto sa linaw nga kalayo nga adunay nagdilaab nga asupre. 
Ang ilang mga sundalo gipamatay pinaagi sa espada nga naggawas sa baba sa nagsakay sa puti nga kabayo. Ug nakapatuyang ug kaon ang mga langgam sa ilang unod. 
