Mga Salmo.
42.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Ang “Maskil” sa mga anak ni Kora. Sama sa mananap nga lagsaw nga gihidlaw sa tubig sa sapa, gihidlaw usab ako kanimo, O Dios. 
Giuhaw ako kanimo, O buhi nga Dios. Kanus-a pa kaha ako makatindog sa imong presensiya sa pag-atubang kanimo? 
Adlaw ug gabii grabe ang akong hilak. Nagsigeg pangutana ang mga tawo kanako, “Asa na man ang imong Dios?” 
Masubo ako inigmahinumdoman ko nga kaniadto gipangulohan ko ang daghang mga tawo sa pag-adto sa imong balay, ug gasaulog kami nga adunay paghugyaw sa kalipay ug pagpasalamat kanimo. 
Nganong maguol man ako ug mabalaka? Kinahanglan mosalig ako kanimo ug dayegon ka nako pag-usab, ikaw nga akong manluluwas ug Dios. 
Naguol ako pag-ayo; mura ako ug gitabonan sa imong mga balod nga daw naghaguros nga busay. Busa gihinumdoman ka nako dinhi sa yuta sa Jordan ug Hermon, sa Bukid sa Mizar. 
Sa adlaw ginapakita mo, Ginoo, ang imong gugma, busa sa gabii nag-awit ako isip pag-ampo kanimo, O Dios sa akong kinabuhi. 
O Dios nga akong salipdanan nga bato, moingon ako kanimo, “Nganong gikalimtan mo ako? Nganong kinahanglan pa man nga magsubo ako tungod sa pagpangdaog-daog sa akong mga kaaway?” 
Daw madugmok ang akong kabukogan sa pagbiay-biay nila kanako adlaw-adlaw nga nag-ingon, “Asa na man ang imong Dios?” 
Nganong maguol ug mabalaka man ako? Kinahanglan mosalig ako kanimo, ug dayegon ka nako pag-usab, ikaw nga akong Manluluwas ug Dios. 
