Isaias.
46.
Ang mga dios-dios sa Babilonia nga sila si Bel ug Nebo nagyuko samtang gikarga sa karwahi nga giguyod sa mga asno. Bug-at sila nga karga alang sa gikapoy nga mga asno. 
Managsama sila nga nagyukbo, ug dili nila mahimong luwason ang nagdala kanila. Sila mismo apil sa pagkabihag. 
Pamati kamo kanako, kamong mga kaliwat ni Jacob, kamong tanang nahibilin sa katawhan sa Israel. Giatiman ko kamo sukad pa sa inyong pagkatawo. 
Bisag matigulang na kamo ug ubanon, ako ang moatiman kaninyo. Gihimo ko kamo ug bantayan ko gayod kamo. Tabangan ko kamo ug luwason. 
Kang kinsa ba ninyo ako ikatandi? Aduna bay sama kanako? 
Ang ubang mga tawo mopagawas sa ilang bulawan ug plata ug mosuhol ug platero aron himuon kining dios-dios, ug unya, ila kining yukboan ug simbahon. 
Pas-anon nila kini, ug unya itungtong sa iyang butanganan, ug magpabilin kini didto. Dili na kini makapahawa didto. Kon adunay mag-ampo niini, dili kini motubag; dili kini makaluwas kanila gikan sa ilang mga kalisod. 
Timan-i ninyo kini, kamong mga masinupakon, ug itanom gayod kini sa inyong alimpatakan. 
Hinumdomi usab ninyo ang akong gipanghimo sa unang panahon. Kay ako lamang ang Dios, ug wala nay lain nga sama nako. 
Sa sinugdan pa lang gipadayag ko na ang umaabot. Sukad pa kaniadto, giplano ko na kon unsa ang mahitabo. Matuman gayod ang akong mga plano; himuon ko ang tanan kong gustong buhaton. 
Magtawag akog usa ka tawo gikan sa usa ka layong dapit sa sidlakan, ug tumanon niya ang akong mga plano. Mosakdap siya sama sa langgam nga gapangdagit. Kon unsa ang akong gisulti ug giplano tumanon ko kini. 
Pamati kamo kanako, kamong mga gahig ulo. Dili gayod kamo makaangkon ug kadaogan. 
Sa dili madugay, hatagan kog kadaogan ug kaluwasan ang Jerusalem, ug pasidunggan ko ang Israel. 
