Job.
18.
Unya mitubag si Bildad nga taga-Shua, 
“Job, kanus-a ka pa ba moundang nianang imong gipanulti? Tarunga ra gud ang imong gipanulti, ug unya makigsulti kami kanimo. 
Giisip mo ba kami nga sama sa mga baka nga walay panabot? 
Gisakit mo lang ang imong kaugalingon sa imong kasuko. Naghuna-huna ka ba nga tungod lang kanimo pasagdan sa Dios ang kalibotan o balhinon niya ang mga bato gikan sa ilang nahimutangan? 
“Sa pagkatinuod, ang daotan nga tawo sigurado gayod nga mamatay. Sama siya sa suga nga dili na mosiga. 
Mongitngit ang iyang tolda kay mapalong ang suga sa iyang tapad. 
Kaniadto sigurado ang iyang mga lakang, apan karon magkadagma-dagma na siya. Ang iya mismong daotang plano maoy molaglag kaniya. 
Siya mismo ang mipaingon sa lit-ag, ug nalit-agan siya. 
Nabitik siya sa tiil ug dili na makabuhi. 
Gibutang kini nga lit-ag sa iyang agianan, ug natago kini sa yuta. 
Napalibotan siya sa mga butang nga gapahadlok kaniya ug daw sa naggukod kini kaniya. 
Ang kalamidad daw sa gutom nga tawo nga gustong molamoy kaniya. Ang kalaglagan andam na sa paglaglag kaniya. 
Ang iyang panit gikutkot sa makamatay nga balatian. Nagkadunot ang iyang mga tiil ug kamot. 
Gipapahawa siya sa iyang puloy-anan nga naghatag ug kasigurohan kaniya, ug gidala siya ngadto sa makahahadlok nga hari. 
Mawala ang iyang puloy-anan tungod kay masunog kini sa nagdilaab nga asupre. 
Mahisama siya sa kahoy nga mangalaya ang mga gamot ug mga sanga. 
Wala nay makahinumdom kaniya dinhi sa kalibotan. Kalimtan na gayod siya. 
Abugon siya gikan niining kalibotan nga mahayag paingon sa mangitngit nga dapit sa mga patay. 
Wala siyay mga anak o mga kaliwat, ug wala gayoy mahibiling buhi sa iyang pamilya. 
Ang mga tawo sa bisan asang lugar nangatingala ug nangahadlok sa nahitabo kaniya. 
Mao gayod kanay dangatan sa tawong daotan, nga wala nag-ila sa Dios.” 
