Mga Salmo.
27.
Awit ni David. Ang Ginoo mao ang akong kahayag, manluluwas, ug tigpanalipod, busa wala akoy angayng kahadlokan. 
Sa higayon nga sulongon ako sa akong daotang mga kaaway aron patyon, madagma ug malup-og sila. 
Bisan pa ug libotan ako sa daghang mga sundalo, dili ako mahadlok. Bisan pa ug maggira, mosalig gihapon ako sa Dios. 
Usa ra ka butang ang akong gipangayo sa Ginoo ug mao gayod kini ang akong gihandom pag-ayo: nga makapuyo ako sa iyang balay sa tibuok kong kinabuhi, ug didto makapamalandong ako sa iyang kaayo ug makapangayo sa iyang paggiya. 
Kay sa panahon sa katalagman tagoan niya ako ug panalipdan diha sa iyang templo. Ipahimutang niya ako sa dapit diin luwas ako sa katalagman. 
Busa magmadaogon ako batok sa akong mga kaaway nga naglibot kanako, ug maghalad ako sa Templo sa Ginoo nga adunay paghugyaw sa kalipay. Mag-awit ako kaniya! 
Pamatia ako, Ginoo, kon motawag ako kanimo; kaloy-i ako ug tubaga ang akong pag-ampo. 
Miingon ka nga modangop ako kanimo, busa midangop ako kanimo, Ginoo. 
Ayaw pagtago gikan kanako. Ayaw ako isalikway tungod sa imong kasuko kanako, nga imong sulugoon. Ikaw ang nagtabang kanako, busa ayaw ako pasagdi o isalikway, O Dios nga akong manluluwas. 
Bisan pa ug isalikway ako sa akong amahan ug inahan, atimanon mo gihapon ako, Ginoo. 
Tudloi ako sa imong pamaagi. Tultoli ako sa hustong dalan, tungod kay giatangan ako sa akong mga kaaway. 
Ayaw ako itugyan kanila, kay gibutang-butangan nila ako sa butang nga wala ko gayod mahimo, ug gusto nila akong daoton. 
Apan nagtuo ako nga masinati ko ang imong kaayo samtang buhi pa ako. 
Salig kamo sa Ginoo! Pagpakalig-on kamo ug ayaw pagpakawala ug paglaom. Salig lang kamo sa Ginoo! 
