Santiago.
2.
Mga kaigsoonan ko, ingon nga mga tumutuo sa atong makagagahom nga Ginoong Jesu-Cristo, kinahanglan wala kitay pinalabi sa atong isigka-tawo. 
Pananglit adunay duha ka tawo nga motambong sa inyong panagtigom: ang usa adunahan nga adunay singsing nga bulawan ug adunay bisti nga mahalon, ug ang usa kabos nga adunay bisti nga gision. 
Kon palabihon ninyo ang tawo nga nagsul-ob sa mahalon nga bisti ug hatagan ninyo siya sa maayong lingkoranan, apan ang kabos patindogon lang ninyo, o kaha palingkoron lamang sa salog, 
nan aduna kamoy pinalabi ug gihukman ninyo ang mga kabos tungod sa daotan ninyong huna-huna. 
Paminaw kamong mga hinigugma ko nga mga kaigsoonan! Gipili sa Dios ang mga kabos dinhi sa kalibotan aron maadunahan sila sa pagtuo ug mahimong manununod sa gingharian nga iyang gisaad sa mga nahigugma kaniya. 
Apan sa inyong gihimo, gipakaubos ninyo ang mga kabos. Dili ba nga ang mga adunahan man maoy nanglupig ug nagsumbong kaninyo? 
Dili ba nga sila mao man usab ang nagpasipala sa talahuron nga ngalan ni Jesu-Cristo diin niana nga ngalan kamo naila? 
Apan kon gisunod ninyo ang Kasugoan sa Hari, nga nasulat sa Kasulatan nga nag-ingon, “Higugmaa ang imong isigka-tawo sama sa imong paghigugma sa imong kaugalingon,” maayo ang inyong gihimo. 
Apan kon aduna kamoy pinalabi, nakasala kamo ug sumala sa Kasugoan kinahanglan kamong silotan, kay gilapas ninyo kadto nga sugo. 
Si bisan kinsa nga nagtuman sa tibuok nga Kasugoan apan nakasupak bisan sa usa lang ka bahin niini, nakalapas na sa tibuok nga Kasugoan. 
Kay ang Kasugoan nga nag-ingon, “Ayaw panapaw,” mao usab ang nag-ingon, “Ayaw pagpatay.” Bisan tuod wala ka manapaw, apan kon nakapatay ka, gilapas mo ang Kasugoan. 
Busa pagbantay kamo sa inyong pagsulti ug pagkinabuhi, tungod kay ang kasugoan nga naghatag kaninyo ug kagawasan mao usab ang maghukom kaninyo. 
Kay sa paghukom sa Dios, dili gayod siya maluoy sa tawo nga walay kalooy. Apan ang maluloy-on walay angay kahadlokan sa adlaw sa paghukom. 
Mga kaigsoonan ko, unsa may kapuslanan kon moingon ang usa ka tawo “Aduna akoy pagtuo,” apan ang iyang mga binuhatan wala magpamatuod nga siya adunay pagtuo? Makaluwas ba kaniya ang mao nga pagtuo? 
Pananglit aduna kitay igsoon nga nagkinahanglan ug bisti ug pagkaon, 
ug ang usa kaninyo moingon kaniya, “Hinaut nga panalanginan ka sa Dios, ayaw pagpatugnaw ug ayaw pagpagutom,” apan wala man lang gani niya kini hatagi sa iyang mga gikinahanglan, nan, unsa may maayo nga nahimo niana? 
Mao usab ang pagtuo; kon dili inubanan sa maayong binuhatan, kana nga pagtuo walay kapuslanan. 
Apan basin aduna kaninyoy moingon, “Aduna akoy pagtuo ug ikaw adunay maayong binuhatan.” Ang tubag ko mao kini, sa unsang pamaagi ko makita ang imong pagtuo sa Dios kon wala kay maayong binuhatan? Apan ipakita ko kanimo nga aduna akoy pagtuo pinaagi sa akong maayong binuhatan. 
Nagtuo ka nga usa lang ang Dios. Maayo! Apan ang mga demonyo nagtuo usab ug nagkurog pa gani sa kahadlok sa Dios. 
Buang-buang ka! Gusto mo ba nga pamatud-an ko kanimo nga ang pagtuo nga walay maayong binuhatan walay kapuslanan? 
Sa unsang pamaagi gipakamatarong sa Dios ang atong amahan nga si Abraham? Dili ba pinaagi sa iyang mga binuhatan? Sa iyang pagtuman sa Dios, gihalad niya ang iyang anak nga si Isaac sa halaran. 
Busa klaro kaayo nga ang iyang pagtuo inubanan sa buhat. Nahingpit ang iyang pagtuo pinaagi sa iyang mga binuhatan. 
Napamatud-an ang giingon sa Kasulatan, “Mituo si Abraham sa Dios, ug tungod sa iyang pagtuo, giisip siya sa Dios nga matarong.” Gitawag pa gani siya nga higala sa Dios. 
Busa nakita nato nga ang tawo gipakamatarong sa Dios tungod sa iyang mga binuhatan ug dili lang tungod sa iyang pagtuo. 
Mao usab kini ang nahitabo kang Rahab nga nagbaligya sa iyang dungog. Gidawat niya ang mga espiya nga Israelinhon ug gitagoan sa iyang balay. Gitudloan pa niya sila sa laing agianan aron makaikyas sila. Busa tungod sa iyang gihimo gipakamatarong siya sa Dios. 
Ang lawas nga walay espiritu patay; mao usab ang pagtuo nga walay binuhatan, walay kapuslanan. 
