Gipadayag.
22.
Gipakita usab kanako sa anghel ang suba nga ang iyang tubig naghatag ug kinabuhi. Naggilak-gilak kini sama sa kristal, ug naggikan sa trono sa Dios ug sa Karnero, 
ug midagayday kini sa tunga sa karsada sa siyudad. Sa isigka-daplin sa maong suba adunay kahoy nga naghatag ug kinabuhi ug namunga ug dose ka higayon sulod sa usa ka tuig, kausa matag bulan. Ug ang mga dahon niini gigamit nga tambal alang sa tanang mga tawo. 
Wala nay bisan unsa nga tinunglo sa Dios nga makita niadto nga siyudad. Atua didto ang trono sa Dios ug sa Karnero, ug ang iyang mga alagad magsimba kaniya. 
Makita na nila ang iyang panagway, ug ang iyang ngalan isulat diha sa ilang mga agtang. 
Wala nay gabii didto, busa dili na nila kinahanglanon ang mga suga o ang kahayag sa adlaw, kay ang Ginoong Dios mao na ang ilang kahayag. Ug magdumala sila isip mga hari sa walay kataposan. 
Miingon ang anghel kanako, “Kini nga mga pulong tinuod ug masaligan. Ang Ginoong Dios nga nagsulti sa iyang mga propeta kon unsa ang mahitabo sa umaabot mao ang nagpadala sa iyang anghel aron sa pagpakita sa iyang mga alagad sa mga panghitabo nga hapit na moabot.” 
Miingon si Jesus, “Hapit na ako moabot! Bulahan ang mga tawo nga nagtuman sa mga gipang-ingon sa Dios nga nasulat dinhi niini nga libro.” 
Ako, si Juan, ang nakadungog ug nakakita gayod niining mga butanga nga akong gipangsulat dinhi. Human ko kini makita ug madungog, miluhod ako sa pagsimba sa anghel nga nagpakita kanako niining mga butanga. 
Apan miingon siya kanako, “Ayaw pagsimba kanako. Alagad lang usab ako sa Dios nga sama kanimo ug sa imong mga isigka-propeta, ug sa tanan nga nagtuman sa mga giingon dinhi niini nga libro. Ang Dios lang ang angay nimong simbahon!” 
Midugang pa gayod siya sa pag-ingon kanako, “Ayaw itago sa katawhan ang mga panagna nga nasulat dinhi niini nga libro, tungod kay hapit na kining tanan mahitabo. 
Ang mga daotan magpadayon pa sa pagbuhat ug daotan, ug ang mga mahugawg huna-huna magpadayon pa sa paghuna-huna ug mahugaw. Apan ang mga tawo nga matarong ug hinlo sa atubangan sa Dios magpadayon pa gihapon sa paghimo ug maayo.” 
Miingon si Jesus, “Paminaw kamo, sa dili madugay mobalik na ako! Ug dad-on ko ang ganti nga alang sa matag-usa sumala sa iyang mga binuhatan. 
Ako ang Alpa ug ang Omega, nga ang buot ipasabot, ang kinaunahan ug ang kinaulahian, ang sinugdanan ug ang kataposan sa tanan. 
“Bulahan ang naghinlo sa ilang mga bisti tungod kay tugotan sila nga mosulod sa mga ganghaan sa siyudad ug mokaon sa bunga sa kahoy nga naghatag ug kinabuhi. 
Apan mahibilin sa gawas ang daotang mga tawo, ang mga salamangkiro, ang mga nakighilawas gawas sa kaminyoon, ang mga mamumuno, ang mga nagsimba sa mga dios-dios ug ang tanang mga bakakon. 
“Ako, si Jesus, nagsugo sa akong anghel aron isugilon kanimo kini nga mga hitabo alang sa mga tumutuo sa Dios sa nagkalain-lain nga mga lugar. Kaliwat ako ni David ug ako ang mahayag nga kabugwason.” 
Miingon ang Espiritu ug ang babaye nga kaslonon, “Dali!” Ug ang tanan nga naminaw moingon usab nga, “Dali!” Si bisan kinsa nga giuhaw ug gustong moinom moduol ug modawat sa tubig nga naghatag ug kinabuhi. Wala kini bayad. 
Ako, si Juan, nagpasidaan gayod sa matag-usa nga naminaw sa mga panagna nga gisulat dinhi. Si bisan kinsa nga magdugang sa mga gisulat dinhi, idugang usab sa Dios sa iyang silot ang mga katalagman nga nakasulat dinhi niining libro. 
Ug ang magkuha sa mga panagna nga gisulat dinhi niini, kuhaon sa Dios ang iyang bahin sa bunga sa kahoy nga naghatag ug kinabuhi, ug dili siya pasudlon didto sa Balaan nga Siyudad, nga gipanghisgotan dinhi niini nga libro. 
Si Jesus mao ang nagpamatuod sa tanan nga nakasulat dinhi. Miingon siya, “Sa dili madugay, moabot na gayod ako.” Miingon usab ako, “Amen. Ginoong Dios, balik na.” 
Hinaut nga ang tanang katawhan sa Dios modawat sa grasya ni Ginoong Jesus. Amen.
