Mga Salmo.
89.
Ang “Maskil” ni Etan nga Ezranhon. Ginoo, awiton ko kanunay ang imong dakong gugma. Isugilon ko ang imong pagkamatinumanon sa umaabot nga henerasyon. 
Imantala ko nga ang imong gugma molungtad sa walay kataposan, ug magpadayon ang imong pagkamatinud-anon sama sa kalangitan. 
Miingon ka, “Naghimo ako ug kasabotan sa akong alagad nga si David, nga akong gipili nga mahimong hari, ug mao kini ang akong gisaad kaniya: 
‘Ang matag hari sa Israel maggikan sa imong mga kaliwat hangtod sa kahangtoran; ang imong gingharian magpadayon sa walay kataposan.’ ” 
Ginoo, ang langitnon nga mga binuhat gadayeg sa imong katingalahang mga buhat ug sa imong pagkamatinumanon. 
Walay bisan usa sa langit nga sama kanimo, Ginoo. Walay langitnon nga mga binuhat nga ikatandi kanimo. 
Ginatahod ikaw diha sa panagtigom sa langitnon nga mga binuhat. Silang tanan nga naglibot kanimo aduna gayod kahadlok kanimo. 
Ginoong Dios nga Makagagahom, walay bisan kinsa nga sama kanimo; gamhanan ka ug matinumanon ka sa tanan mong ginahimo. 
Gigamhan mo ang mapintas nga dagat; gipalinaw mo ang iyang dagkong mga balod. 
Gidugmok mo ang dragon nga si Rahab, ug namatay kini. Pinaagi sa imong gahom gikatag mo ang imong mga kaaway. 
Imo ang langit ug ang kalibotan; gibuhat mo ang kalibotan ug ang tanang anaa niini. 
Gihimo mo ang amihan ug ang habagatan. Ang Bukid sa Tabor ug ang Bukid sa Hermon sama sa mga tawo nga nag-awit sa kalipay alang kanimo. 
Gamhanan ka gayod! Labihan ka kakusgan! 
Naghari ka nga adunay katarong ug hustisya, nga inubanan sa gugma ug pagkamatinumanon. 
Bulahan, Ginoo, ang mga tawo nga nakasinati sa paghugyaw sa kalipay diha kanimo, ug nagkinabuhi sa imong kaayo. 
Tungod kanimo naglipay sila sa kanunay, ug ginadayeg nila ang imong pagkamatarong. 
Ikaw ang ilang gipasigarbo nga ilang kusog. Tungod sa imong kaayo magmadaogon kami. 
Ginoo, Balaan nga Dios sa Israel, ikaw ang tag-iya sa among hari nga tigpanalipod kanamo. 
Kaniadto nakigsulti ka sa imong matinumanon nga mga alagad pinaagi sa panan-awon. Miingon ka: “Gitabangan ko ang usa ka sundalo. Gipili ko siya gikan sa akong mga katawhan aron mahimong hari. 
Si David, nga akong alagad, mao ang akong gipili nga hari pinaagi sa pagdihog kaniya sa akong balaang lana. 
Ang akong gahom mag-uban ug maglig-on kaniya. 
Dili makalupig kaniya ang iyang mga kaaway; dili makapildi kaniya ang mga daotan. 
Dugmokon ko ang iyang mga kaaway sa iyang atubangan ug laglagon ko ang nangasilag kaniya. 
Higugmaon ko siya ug unongan. Ug pinaagi sa akong gahom, magmadaogon siya. 
Padumalahon ko siya sa mga dapit nga gikan sa Dagat sa Mediteraneo hangtod sa Suba sa Eufrates. 
Moingon siya kanako, ‘Ikaw ang akong Amahan ug Dios; ikaw ang akong salipdanan nga Bato ug manluluwas.’ 
Ilhon ko siyang akong kamagulangang anak, ang labing gamhanan sa tanang mga hari. 
Magpadayon ang akong gugma kaniya hangtod sa kahangtoran, ug ang akong kasabotan kaniya dili gayod mapakyas. 
Ang matag hari sa Israel maggikan sa iyang mga kaliwat hangtod sa kahangtoran; ang iyang gingharian mahimong sama kamalungtaron sa langit. 
“Apan kon ang iyang mga kaliwat dili motuman sa akong mga kasugoan, mga tulomanon, ug mga katudloanan, 
latigohon ko sila ug sakiton tungod sa ilang mga sala. 
Apan higugmaon ug unongan ko gihapon si David. 
Dili ko bakwion ang akong kasabotan kaniya, ug dili ko usbon ang akong gisaad kaniya. 
Sa akong balaang ngalan, misaad na ako sa makausa lamang, ug dili gayod ako mamakak kang David. 
Ang matag hari sa Israel maggikan sa iyang mga kaliwat hangtod sa kahangtoran. Ang iyang gingharian molungtad diha sa akong presensya sama sa adlaw; 
magpadayon kini hangtod sa kahangtoran sama sa bulan nga kasaligan nga tigpamatuod sa langit.” 
Apan, Ginoo, nasuko ka sa imong piniling hari; gitalikdan mo siya ug gisalikway. 
Gibakwi mo ang imong kasabotan kaniya nga imong alagad, ug gikuha mo ang iyang gahom ingon nga hari. 
Gilumpag mo ang mga paril sa iyang siyudad, ug giguba mo ang mga kuta niini. 
Busa gipanguha sa tanang nangagi ang iyang mga kabtangan. Gibiay-biay siya sa iyang kasikbit nga mga nasod. 
Gipadaog mo ang iyang mga kaaway; gilipay mo silang tanan. 
Gihimo mong walay pulos ang iyang mga hinagiban ug gipapildi mo siya sa gira. 
Gikuha mo ang iyang pagkagamhanan ug ang iyang gahom ingon nga hari. 
Gipatigulang mo siya ug dali, ug gipakaulawan mo siya. 
Hangtod kanus-a ka magtago, Ginoo? Hangtod ba sa walay kataposan? Hangtod kanus-a magpadayon ang imong kasuko nga daw sama sa kalayo? 
Hinumdomi, O Ginoo, kon unsa kamubo ang kinabuhi sa tawo; hinumdomi nga gihimo mo ang tawo nga adunay kamatayon. 
Kinsa ba ang tawo nga dili mamatay? Kinsang tawhana ang makalikay sa kamatayon? 
Ginoo, hain na man ang imong kanhing gugma, nga sa imong pagkamatinumanon gisaad mo kang David kaniadto? 
Hinumdomi, Ginoo, ang pagpakaulaw sa daghang mga nasod sa imong mga alagad. Giluom ko lang kining tanan. 
Sila nga imong mga kaaway, Ginoo, mao ang nagbiay-biay sa imong pinili nga hari bisan asa siya moadto. 
Dalaygon ang Ginoo sa walay kataposan! 
