Genesis.
48.
Wala madugay adunay misulti kang Jose nga nagsakit ang iyang amahan nga si Jacob. Busa gidala niya ang iyang duha ka anak nga si Manases ug si Efraim ug miadto kaniya. 
Sa dihang gisultihan si Jacob nga miabot ang iyang anak nga si Jose, naningkamot siya nga makalingkod sa iyang gihigdaan. 
Miingon si Jacob kang Jose, “Sa didto pa ako sa Luz, sa yuta sa Canaan, nagpakita kanako ang Makagagahom nga Dios ug gipanalanginan niya ako. 
Miingon siya, ‘Hatagan ka nako ug daghang mga kaliwat aron mahimo kang amahan sa daghang mga katawhan. Ug ihatag ko kining yuta sa Canaan sa imong mga kaliwat ug mapanag-iya nila kini hangtod sa kahangtoran.’ 
“Ang duha mo ka anak nga si Efraim ug si Manases, nga natawo dinhi sa Ehipto sa wala pa ako moabot, ilhon ko nga akong mga anak, nga sama kanila ni Ruben ug Simeon. 
Apan ang umaabot mo nga mga anak magpabilin nga imo, ug makadawat sila ug panulondon gikan kang Efraim ug kang Manases. 
Nahinumdom ako sa pagkamatay ni Raquel. Gikan kami niadto sa Padan sa among paglakaw paingon sa yuta sa Canaan. Duol na kami sa Efrata nga sakop sa Canaan sa dihang namatay siya, busa gilubong ko na lang siya sa daplin sa dalan nga paingon sa Efrata.” (Ang Efrata gitawag karon nga Betlehem.) 
Sa dihang nakita ni Israel ang mga anak ni Jose, nangutana siya, “Kinsa sila?” 
Mitubag si Jose, “Sila ang akong mga anak nga gihatag kanako sa Dios dinhi sa Ehipto.” Unya miingon si Israel, “Dad-a sila palihog dinhi kanako aron mapanalanginan ko sila.” 
Halap na si Israel tungod sa iyang katigulangon, busa gipaduol ni Jose ang iyang mga anak kang Israel. Gigakos sila ni Israel ug gihagkan. 
Miingon si Israel kang Jose, “Wala na gayod ako magdahom nga makita ko pa ikaw, apan karon gitugot sa Dios nga dili lang ikaw ang akong makita kondili lakip usab ang imong mga anak.” 
Gikuha ni Jose ang iyang mga anak sa sabakan ni Israel ug miluhod siya agig pagtahod sa iyang amahan. 
Unya gipaatubang niya ang iyang mga anak kang Israel aron mapanalanginan sila. Gipahimutang ni Jose si Efraim diha sa iyang tuo, tunong sa wala nga kamot ni Israel; ug si Manases iyang gipahimutang sa iyang wala, tunong sa tuong kamot ni Israel. 
Apan gisaylo ni Israel ang iyang tuong kamot ug didto kini gitapion sa ulo ni Efraim nga mao ang manghod, ug ang iyang walang kamot didto sa ulo ni Manases nga mao ang magulang. 
Unya gipanalanginan niya sila nga nag-ingon, “Hinaut nga panalanginan kining mga bataa sa Dios nga gialagaran sa akong katigulangan nga si Abraham ug si Isaac, nga mao usab ang Dios nga nagbantay kanako sukad pa sa akong pagkatawo hangtod karon. 
Ug hinaut nga panalanginan usab sila sa Anghel nga nagluwas kanako gikan sa tanan nga katalagman. Hinaut nga mahinumdoman ako ug ang akong katigulangan nga si Abraham ug si Isaac pinaagi kanila. Ug hinaut nga mosanay sila sa kalibotan.” 
Sa pagkakita ni Jose nga gitungtong sa iyang amahan ang iyang tuong kamot sa ulo ni Efraim, gipakaingon niyag nasayop kini. Busa gikuptan niya ang kamot sa iyang amahan aron ibalhin ngadto sa ulo ni Manases. 
Miingon siya, “Amahan ko, dili kana mao. Ania ang magulang; itapion ang imong tuong kamot sa iyang ulo.” 
Apan midumili ang iyang amahan, “Nasayod ako anak. Ang mga kaliwat ni Manases mahimo usab nga usa ka nasod, ug mahimo usab siyang bantogan. Apan mahimong mas bantogan ang mga kaliwat ni Efraim ug maggikan kanila ang labihan kadaghang mga nasod.” 
Niadtong adlawa, gipanalanginan niya sila nga nag-ingon, “Gamiton sa mga Israelinhon ang inyong mga ngalan sa paghatag nila ug panalangin. Moingon sila, ‘Hinaut nga panalanginan ka sa Dios sama kang Efraim ug kang Manases.’ ” Niining paagiha gihimo niya si Efraim nga labaw kang Manases. 
Unya miingon si Israel kang Jose, “Hapit na akong mamatay, apan ubanan kamo sa Dios ug pabalikon sa yuta sa inyong katigulangan. 
Ug ikaw Jose ang manunod sa Sekem ug dili ang imong mga igsoon. Kanang dapita naangkon ko pinaagi sa akong pagpakig-gira sa mga Amorihanon.” 
