Ezekiel.
26.
Karon, sa nahaunang adlaw sa bulan, sa ika-11 nga tuig sa amo nga pagkabihag, miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, naglipay ang mga taga-Tiro sa pagkalaglag sa Jerusalem. Miingon sila, ‘Nalaglag na ang importante nga agianan sa mga negosyante sa mga nasod. Kita na usab karon ang ilhon nga importante. Ug tungod kay nalaglag na ang Jerusalem, kita na usab ang mouswag.’ 
Busa ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon nga kontrahon ko ang Tiro. Pasulongon ko kanila ang daghang nasod nga mohasmag sama sa mga balod. 
Gub-on nila ang iyang mga paril ug lumpagon ang iyang mga tore. Kahigon nila ang iyang yuta hangtod nga bato na lang ang mahibilin. 
Mahimo na lang kini nga bularanan ug mga pukot sa mga mangingisda. Mahitabo gayod kini, kay ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini. Itugyan ko ang Tiro sa uban nga mga nasod nga moilog sa iyang mga kabtangan, 
ug ang iyang mga nagpuyo sa kapatagan pamatyon pinaagi sa espada. Unya mahibaloan nila nga ako mao ang Ginoo.” 
Nagpadayon sa pag-ingon ang Ginoong Dios, “Mga taga-Tiro, pasulongon ko kaninyo ang hari sa Babilonia nga si Nebucadnezar, nga hari sa mga hari. Mosulong siya gikan sa amihan dala ang daghang mga sundalo, mga karwahi, mga kabayo, ug mga tigkabayo. 
Ipapatay niya ang inyong mga nagpuyo sa kaumahan pinaagi sa espada. Mosulong ang iyang mga sundalo nga adunay dalang mga tore-tore ug mga taming, ug tambakan nilag yuta ang kilid sa inyong mga paril aron sa pagsulod sa lungsod. 
Ipabungkag niya ang inyong mga paril pinaagi sa dagkong mga troso ug ipalumpag ang inyong mga tore pinaagi sa mga maso. 
Matabonan kamo sa abog tungod sa iyang mga kabayo nga labihan kadaghan. Matay-og ang inyong mga paril tungod sa iyang naghaguros nga mga kabayo ug mga karwahi nga pasulod sa mga pultahan sa guba ninyong lungsod. 
Yatak-yatakan sa iyang mga kabayo ang tanan ninyong mga kadalanan. Ipapatay niya ang inyong mga nagpuyo pinaagi sa espada, ug ang inyong lig-ong mga haligi mangalumpag. 
Ilogon nila ang inyong mga bahandi ug ang inyong mga baligya. Gub-on nila ang inyong mga paril ug ang nindot ninyong mga balay. Unya ilabay nila sa dagat ang mga bato, mga kahoy ug ang tanang nahibilin sa nangaguba. 
Paundangon ko ang inyong mga pag-awit ug ang pagtukar sa inyong mga harpa. 
Himuon ko na lang ang inyong dapit nga usa ka lapad nga bato nga bularanan ug mga pukot. Dili na gayod tukoron pag-usab ang inyong siyudad. Mahitabo gayod kini, kay ako ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini.” 
Nag-ingon pa gayod ang Ginoong Dios sa mga taga-Tiro, “Ang mga nagpuyo sa mga isla magkurog sa kahadlok kon madungog nila ang inyong pagkalaglag ug pagkamatay, ug ang inagulo sa inyong mga samaran. 
Ang mga pangulo sa mga dapit nga anaa sa daplin sa dagat manganaog sa ilang trono ug manghubo sa ilang harianong bisti ug sa ilang matahom nga pangsulod nga bisti. Ug manglingkod sila sa yuta nga nagkurog sa kahadlok tungod sa inyong gidangatan. 
Unya mag-awit silag awit sa pagbangotan alang kaninyo, “ ‘Dili katuohan ang imo nga pagkalaglag, ikaw nga bantogan nga siyudad nga ginapuy-an sa mga tawo nga ang ilang panginabuhian anaa sa dagat. Gamhanan gayod kamo sa kadagatan ug gikalisangan sa tanang mga tawo nga nagpuyo duol sa dagat. 
Karon, nagkurog sa kahadlok ang mga nagpuyo sa mga isla tungod sa inyong pagkalaglag.’ ” 
Nag-ingon pa gayod ang Ginoong Dios, “Tiro, himuon ka nako nga awaaw nga lungsod; usa ka lungsod nga walay nagpuyo. Palapawan ka nako sa lawom nga tubig. 
Ilubong ka nako sa kinahiladman tipon niadtong mga tawo sa karaang panahon. Magpabilin ka nga guba ilalom sa yuta tipon niadtong mga tawo nga nangadto sa kinahiladman. Dili ka na makabalik sa dapit sa mga buhi. 
Tapuson ko na ikaw, ug makalilisang ang imo nga kataposan. Mahanaw ka na. Bisan ug pangitaon ka pa, dili ka na gayod makita. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini.” 
