Jeremias.
7.
Miingon pa gayod ang Ginoo kang Jeremias, 
“Tindog sa ganghaan sa akong Templo ug isulti kini nga mensahe: “ ‘Paminaw kamo nga katawhan sa Juda nga nagsulod dinhi sa pagsimba sa Ginoo. 
Mao kini ang gisulti sa Ginoo nga Makagagahom, ang Dios sa Israel: Usba na ninyo ang inyong mga gawi ug binuhatan, aron padayon ko kamong papuy-on niining dapita. 
Ayaw kamo pagtuo sa pagpanglingla sa mga tawong nagsigeg ingon nga dili kamo maunsa tungod kay ania kanato ang Templo sa Ginoo. 
“ ‘Usba na gayod ninyo ang inyong mga gawi ug binuhatan. Hatagi ninyog makiangayon nga pagtagad ang matag-usa, 
ug ayaw na ninyo daog-daoga ang mga ilo, mga biyuda, ug ang mga langyaw nga nagpuyo uban kaninyo. Undangi na ninyo ang pagpamatay sa mga inosenteng tawo, ug ayaw na kamo pagsimba sa ubang mga dios nga makadaot lang kaninyo. 
Kon buhaton ninyo kini, padayon ko kamong papuy-on niining yuta nga gihatag ko sa inyong mga katigulangan hangtod sa hangtod. 
Apan tan-awa kon unsay inyong gihimo! Nagsalig kamo sa bakak nga mga pulong nga dili makatabang kaninyo. 
“ ‘Mangawat kamo, mopatay, manapaw, manumpa ug bakak, mosunog ug insenso kang Baal, ug mosimba sa ubang mga dios nga wala gani ninyo mailhi. 
Unya, moduol kamo ug mobarog sa akong presensya dinhi niini nga Templo diin ginapasidunggan ang akong ngalan, ug moingon kamo, “Dili kita maunsa.” Naghuna-huna ba kamo nga dili kamo maunsa sa padayon ninyo nga paghimo sa tanang mangil-ad nga mga butang? 
Naghuna-huna ba kamo nga kining Templo diin ginapasidunggan ang akong ngalan tago-anan sa mga tulisan? Nakita ko ang tanang ginahimo diha. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini. 
“ ‘Pangadto kamo sa Silo, ang unang dapit diin gipasidunggan ang akong ngalan, ug tan-awa ninyo kon unsay akong gihimo niadto nga dapit tungod sa kadaotan sa akong katawhan nga mga Israelinhon. 
Samtang ginahimo ninyo kining daotang mga buhat, gibalik-balik ko ang pagpasidaan kaninyo, apan wala kamo maminaw. Gitawag ko kamo, apan wala kamo motubag. 
Busa ang gihimo ko sa Silo himuon ko usab sa Templo diin ginapasidunggan ang akong ngalan, ang Templo nga inyong gisaligan, nga gihatag ko kaninyo ug sa inyong mga katigulangan. 
Abugon ko kamo gikan sa akong presensya sama sa gihimo ko sa inyong mga paryente, ang katawhan sa Israel.’ 
“Busa ikaw, Jeremias, ayaw pag-ampo alang niining mga tawhana. Ayaw gayod pagpakiluoy ug paghangyo ka nako alang kanila, kay dili ka nako paminawon. 
Wala mo ba makita ang ilang gipanghimo diha sa mga lungsod sa Juda ug sa mga kadalanan sa Jerusalem? 
Ang mga kabataan nangahoy, ang mga amahan naghaling sa kalayo, ug ang mga babaye nagmasa ug harina, aron maghimog pan alang sa Rayna sa Langit. Naghalad usab silag ilimnon ngadto sa ubang mga dios sa pagpalagot kanako. 
Apan ako bay madaot? Dili! Sila mismo ang madaot ug maulawan niini. 
“Busa ako, ang Ginoong Dios nag-ingon: Ipatagamtam ko ang labihan kong kasuko niining dapita, ngadto sa mga tawo, sa mga kahayopan, sa mga kahoy, ug sa mga abot sa yuta. Ang akong kasuko sama sa kalayo nga dili mapalong.” 
Nagpadayon sa pagsulti ang Ginoo nga Makagagahom, ang Dios sa Israel, “Kuhaa ninyo ang inyong mga halad nga sinunog uban sa lain pa ninyong mga halad, ug kan-a nalang ninyo ang karne niini. 
Sa dihang gipagawas ko ang inyong mga katigulangan gikan sa Ehipto dili lang ang paghalad ug mga halad nga sinunog ug uban pang halad ang akong gisugo kanila, 
gihatag ko usab kanila kining maong sugo: ‘Tumana ninyo ako, ug ako mahimong inyong Dios ug kamo mahimong akong katawhan. Pagkinabuhi kamo sumala sa mga pamaagi nga gisugo ko kaninyo aron mamaayo ang inyong kahimtang!’ 
“Apan wala sila mamati o motuman sa akong gisulti. Gisunod hinuon nila ang gahi ug daotan nilang kasing-kasing. Imbis nga moduol sila kanako, nagpahilayo pa hinuon sila. 
Gikan pa sa panahon sa pagbiya sa inyong mga katigulangan gikan sa Ehipto hangtod karon, padayon akong nagpadala kaninyo sa akong mga alagad nga propeta. 
Apan wala kamo maminaw o motuo kanila. Mas gahi pa gani kamog ulo ug mas daotan pa kamog binuhatan kaysa inyong mga katigulangan. 
“Jeremias, kon isulti mo kining tanan kanila, dili sila maminaw kanimo. Kon tawgon mo sila, dili sila motubag. 
Busa isulti kini kanila: Mao kini ang nasod nga ang mga katawhan dili motuman sa Ginoo nga ilang Dios, ug dili magpadisiplina. Wala na kanila ang kamatuoran; dili na gani sila mosulti sa tinuod. 
“O mga taga-Jerusalem, pagpakiskis kamo sa inyong ulo ug ilabay ang inyong buhok sa pagpakita sa inyong pagsubo. Pagbangotan kamo didto sa taas nga mga dapit, kay gisalikway ug gipasagdan na sa Ginoo ang inyong henerasyon nga nagpalagot kaniya.” 
Miingon ang Ginoo, “Naghimog daotan ang katawhan sa Juda. Gipamutang nila ang ilang mangil-ad nga mga dios-dios didto sa Templo diin ginapasidunggan ang akong ngalan, ug tungod niini nahugawan kini. 
Nagpatindog usab silag simbahanan diha sa habog nga mga dapit sa Tofet, sa Walog sa Ben Hinom, aron didto nila sunogon ang ilang mga anak ingon nga ilang halad. Wala gayod ako magsugo niini kanila. Wala gani kini moabot sa akong huna-huna. 
Busa pangandam kamo, kay ako, ang Ginoo, nag-ingon nga moabot ang panahon nga ang mga tawo dili na motawag niining lugara ug Tofet o Walog sa Ben Hinom kondili Kapatagan nga Gipamatay. Kay ipanglubong nila didto ang daghan kaayong mga patay hangtod nga wala nay dapit nga malubngan. 
Ang mga patayng lawas niini nga katawhan pagakan-on sa mga langgam ug mga mananap, ug walay moabog kanila. 
Undangon ko ang kamaya ug kasadya diha sa kadalanan sa Jerusalem. Ang malipayon nga tingog sa bag-ong kasal dili na madunggan diha sa mga lungsod sa Juda. Kay mahimong awaaw kining yutaa.” 
