Isaias.
35.
Magmaya ang disyerto nga daw sa tawo. Mamulak ang mga bulak sa kamingawan. 
Mag-awit ug maghugyaw kini sa kalipay nga daw sa tawo, ug mobukhad ang daghang mga bulak niini. Mahimo kining matahom sama sa Bukid sa Lebanon ug mabungahon sama sa uma sa Carmel ug Sharon. Ug makita ang gahom ug pagkahalangdon sa Ginoo nga atong Dios. 
Busa lig-ona ninyo ang mga nagmaluyahon. 
Sultihi kadtong nangahadlok, “Pagmalig-on kamo ug ayaw kahadlok. Moabot ang inyong Dios aron sa pagpanimalos sa inyong mga kaaway, ug luwason niya kamo.” 
Unya makakita ang buta ug makadungog ang bungol. 
Maglukso-lukso ang bakol sama sa usa, ug mosinggit sa kalipay ang amang. Mobugwak ang tubig sa disyerto, ug modagayday ang mga sapa ngadto sa kamingawan. 
Ang mainit nga balas mahimong katubigan, ug ang malang yuta mahimong tuboran. Motubo ang nagkalain-laing mga sagbot ug tanom nga pafiros sa mga dapit nga gipuy-an kaniadto sa ihalas nga mga iro. 
Butangan ug halapad nga dalan ang maong disyerto, ug tawgon kining, “Balaan nga Dalan.” Walay makasasala ug buang-buang nga makaagi didto. Alang lang kadto sa mga tawo nga nagsunod sa mga pamaagi sa Dios. 
Walay mga liyon o bisan unsang matang sa mabangis nga mga mananap nga makaagi didto. Ang mga linuwas lang sa Ginoo ang makaagi didto. 
Kining mga tinubos sa Ginoo mobalik sa Zion nga nag-awit. Mawala na ang ilang mga kasubo ug kasakit. Magmalipayon sila hangtod sa hangtod. 
