1 Samuel.
9.
Adunay usa ka adunahan ug inila nga tawo sa tribo ni Benjamin. Ang iyang ngalan si Kish, ug anak siya ni Abiel. Si Abiel anak ni Zeror. Si Zeror anak ni Bekorat. Ug si Bekorat anak ni Apia nga kaliwat ni Benjamin. 
Si Kish adunay anak nga si Saulo. Batan-on pa si Saulo, ug siya ang pinakaguwapo ug pinakataas nga tawo sa Israel. 
Karon, kini si Kish nawad-an ug mga asno, busa miingon siya sa iyang anak nga si Saulo, “Ubana ang usa sa mga sulugoon ug pangitaa ang mga asno.” 
Busa milakaw si Saulo ug ang sulugoon. Miadto sila sa mga kabungtoran sa Efraim hangtod sa dapit sa Shalisha apan wala nila makit-i ang mga asno. Busa miadto sila sa dapit sa Shaalim ug sa mga dapit sa Benjamin apan wala usab nila makit-i didto. 
Sa dihang nakaabot sila sa dapit sa Zuf, miingon si Saulo sa iyang sulugoon, “Dali, mobalik na lang kita, kay tingalig kita na hinuon ang kabalak-an sa akong amahan imbis nga ang mga asno!” 
Apan mitubag ang sulugoon, “Hulat una! Adunay usa ka propeta sa Dios nga nagpuyo dinhi niini nga lungsod. Tinahod siya kaayo sa mga tawo, ug ang tanan niyang gisulti natuman gayod. Moadto kita didto karon, basin pa kon masultihan niya kita kon asa nato makita ang mga asno.” 
Miingon si Saulo sa iyang sulugoon, “Kon moadto kita kaniya, unsa may atong dad-on ngadto kaniya? Ang atong pagkaon nahurot na, ug wala kitay ikagasa.” 
Mitubag ang sulugoon, “Ania akoy sinsilyo nga pilak. Ihatag ko kini sa propeta sa Dios aron sultihan niya kita kon asa nato makita ang mga asno.” 
Miingon si Saulo kaniya, “Maayo! Dali, moadto kita sa manalagna.” (Kaniadto sa Israel, kon adunay tawo nga gustong mangayo ug mensahe gikan sa Dios, moingon siya, “Dali, moadto kita sa manalagna,” kay ang gitawag karon nga propeta gitawag kaniadto nga manalagna.) Miadto si Saulo ug ang sulugoon sa bahin sa lungsod diin atua nagpuyo ang propeta sa Dios. 
Samtang gatungas sila sa bungtod sa lungsod, aduna silay natagboan nga mga dalaga nga nanggawas gikan sa lungsod aron magsag-ob. Nangutana sila sa mga dalaga, “Ania ba dinhi ang manalagna?” 
Mitubag sila, “Oo, ania siya. Nauna lang siya gamay kaninyo. Bag-o pa lang siyang miabot sa among lungsod aron mangulo sa mga tawo sa ilang paghalad didto sa simbahanan sa habog nga dapit. Pagdali kamo! 
Apasa ninyo siya sa dili pa siya makatungas ngadto sa halaran aron mokaon didto. Dili mosugod ug kaon ang mga tawo nga giimbitar kon dili pa siya moabot, tungod kay kinahanglan nga panalanginan una niya ang halad. Busa tungas na kamo karon dayon, kay maabtan pa ninyo siya samtang adlaw pa.” 
Busa mitungas sila sa lungsod. Ug samtang nagpasulod sila, nakita nila si Samuel nga nagpaingon sa ilaha sa pag-adto sa simbahanan sa habog nga dapit. 
Usa ka adlaw sa wala pa moabot si Saulo, miingon nang daan ang Ginoo kang Samuel, 
“Ugma, sa sama niining orasa, paanhaon ko kanimo ang usa ka tawo nga gikan sa dapit sa Benjamin. Dihogi ug lana ang iyang ulo sa pagpaila nga siya ang pangulo sa akong katawhan nga mga Israelinhon. Luwason niya ang akong katawhan gikan sa mga Filistihanon, kay nakita ko ang mga pag-antos sa akong katawhan, ug nadungog ko ang ilang pagpangayo ug tabang.” 
Sa dihang nakita ni Samuel si Saulo, miingon ang Ginoo kang Samuel, “Siya ang tawo nga giingon ko kanimo. Siya ang mangulo sa akong katawhan.” 
Miduol si Saulo kang Samuel didto sa may pultahan sa lungsod ug nangutana, “Mahimo bang mangutana kon asa ang balay sa manalagna?” 
Mitubag si Samuel kang Saulo, “Ako ang manalagna. Pag-una kamo kanako sa simbahanan sa habog nga dapit, kay niining adlawa mokaon kamo uban kanako. Ug ugma sa buntag, isulti ko kanimo, ang tanan nga anaa sa imong huna-huna, ug unya palakwon ko kamo. 
Bahin sa mga asno nga nawala tulo na ka adlaw ang milabay, ayawg kabalaka kay nakit-an na sila. Ug karon sultihan ka nako nga ikaw ug ang panimalay sa imong amahan mao ang gilaoman sa mga Israelinhon.” 
Mitubag si Saulo, “Apan naggikan lang ako sa tribo ni Benjamin, ang labing gamay nga tribo sa Israel, ug ang among pamilya mao ang labing ubos sa among tribo. Nganong giingnan mo ako niana?” 
Unya gidala ni Samuel si Saulo ug ang sulugoon didto sa hawanan diin naglingkod ang 30 ka tawo nga gipang-imbitar. Unya gipalingkod niya si Saulo ug ang sulugoon sa lingkoranan nga alang sa pinasidunggang mga bisita. 
Miingon si Samuel sa kusinero, “Dad-a dinhi ang karne nga gipalain ko kanimo.” 
Busa gikuha sa kusinero ang paa ug gibutang sa atubangan ni Saulo. Miingon si Samuel, “Sige, kan-a kana. Kay gitagana ko kana kanimo alang niini nga higayon, uban sa mga tawo nga akong gipang-imbitar.” Busa mikaon si Saulo uban kang Samuel niadtong adlawa. 
Pagbalik nila sa lungsod gikan sa simbahanan sa habog nga dapit, giandaman ni Samuel ug higdaanan si Saulo didto sa patag nga atop sa iyang balay, ug didto natulog si Saulo. 
Sayo sa buntag, gitawag ni Samuel si Saulo. Miingon siya, “Panghipos na, kay papaulion ko na ikaw.” Sa nakahipos na si Saulo, nag-uban sila ug gawas ni Samuel. 
Sa dihang didto na sila sa gawas sa lungsod, miingon si Samuel kang Saulo, “Paunaha ang imong sulugoon kay mag-istorya kita sa makadiyot. Isulti ko kanimo ang giingon sa Dios.” Busa miuna ang sulugoon. 
