Isaias.
2.
Mao kini ang mensahe sa Dios nga nakita ni Isaias nga anak ni Amos bahin sa Juda ug Jerusalem: 
Sa umaabot nga mga adlaw, ang bukid nga gitukoran sa Templo sa Ginoo mahimong pinakaimportante sa mga bukid ug sa mga bungtod. Ug modagsa niini nga bukid ang mga tawo nga naggikan sa tanang nasod. 
Moingon sila, “Dali, motungas kita sa bukid sa Ginoo, didto sa Templo sa Dios ni Jacob. Kay tudloan kita niya sa iyang mga pamaagi aron magkinabuhi kita sumala niini.” Busa mopauli ang mga tawo gikan sa Jerusalem dala ang mga balaod sa Ginoo. 
Ug pinaagi sa iyang kasugoan, husayon niya ang mga panagbingkil sa daghang mga nasod. Busa dili na mag-away ang mga nasod, ug dili na usab sila magbansay ug mga tawo aron sa pagpakig-gira. Himuon na lang nilang punta sa mga daro ang ilang mga espada ug himuon na lang nilang mga sundang ang ilang mga bangkaw. 
Dali, kamong mga kaliwat ni Jacob, magkinabuhi kita diha sa kamatuoran nga gihatag sa Ginoo kanato. 
Tinuod nga gisalikway mo, Ginoo, ang imong katawhan, ang mga kaliwat ni Jacob, kay daghan silag mga tinuohan nga gikan sa sidlakan ug naghimo usab silag mga pagpanagna sama sa mga Filistihanon. Nakig-uyon sila sa mga kinaiya sa mga langyaw. 
Abunda sa pilak ug bulawan ang ilang yuta, ug walay pagkahurot ang ilang bahandi. Daghan kaayo ang ilang mga kabayo, ug walay pagkahurot ang ilang mga karwahi. 
Daghan silag mga dios-dios. Nagsimba sila niining mga butang nga hinimo lang nila. 
Busa ipaubos ang matag-usa kanila ug pakaulawi sila. Ayaw silag pasayloa, Ginoo! 
Mga Israelinhon, panago kamo sa mga langub o sa mga bangag aron makalikay kamo sa kapungot sa Ginoo ug sa iyang dakong gahom. 
Moabot ang adlaw nga ang Ginoo lang gayod ang pagadayegon. Ipaubos niya ang mga mapasigarbohon ug mapahitas-on. 
Kay adunay adlaw nga gitagana ang Ginoo nga labing gamhanan sa pagpaubos sa tanang mga mapasigarbohon, mga mapahitas-on, ug sa mga nag-ila sa ilang kaugalingon nga gamhanan. 
Putlon niya ang tanang tag-as nga mga sedro sa Lebanon, ug ang tanang mga tugas sa Basan. 
Patagon niya ang tanang habog nga kabukiran ug mga bungtod. 
Gub-on niya ang tanang tag-as nga mga tore ug mga paril. 
Lunoron niya ang tanang mga barko nga iya sa Tarshish ug ang matahom nga mga sakayan. 
Nianang adlawa, ang Ginoo lamang maoy pasidunggan. Ipaubos niya ang mga mapasigarbohon ug ang mga mapahitas-on. 
Ug mahanaw sa hingpit ang mga dios-dios. 
Manago ang mga tawo sa mga langub sa bakilid ug sa mga bangag sa yuta aron makalikay sa kapungot sa Ginoo ug sa iyang dakong gahom sa panahon nga uyogon na niya ang kalibotan. 
Nianang adlawa, ipanglabay nila ngadto sa mga ilaga ug sa mga kabog ang ilang gisimba nga mga dios-dios nga hinimo nila gikan sa plata ug bulawan. 
Manago sila sa mga langub sa bakilid ug sa mga bangag sa dagkong mga bato aron makalikay sa kapungot sa Ginoo ug sa iyang dakong gahom sa panahon nga uyogon na niya ang kalibotan. 
Ayaw na kamo pagsalig sa tawo kay mamatay ra siya. Unsa ba gayod ang iyang matabang? 
