Salmo.
89.
Ang maskil nga ginsulat ni Etan nga Ezranhon. Ginoo, kantahon ko permi ang imo dako nga gugma. Isugid ko ang imo katutom hasta san-o. 
Ipahibalo ko nga mabakod ang imo gugma hasta san-o, kag magapadayon pareho sang langit. 
Nagsiling ka, “Naghimo ako sang kasugtanan sa akon alagad nga si David, nga akon ginpili nga mangin hari. Kag amo ini ang akon ginpromisa sa iya: 
Ang tagsa ka hari sang Israel magahalin sa imo mga kaliwat hasta san-o; ang imo ginharian magapadayon hasta san-o.” 
Ginoo, ang mga langitnon nga tinuga nagadayaw sa imo makatilingala nga mga binuhatan kag sa imo katutom. 
Wala sing bisan isa sa langit nga pareho sa imo, Ginoo. Wala sing langitnon nga tinuga nga makapareho sa imo. 
Ginatahod ka sa pagtililipon sang langitnon nga mga tinuga. Sila tanan nga nagapalibot sa imo may kahadlok gid sa imo. 
Ginoong Dios nga Makagagahom, wala sing bisan sin-o nga pareho sa imo; gamhanan ka kag matutom sa tanan mo nga ginahimo. 
Ginagamhan mo ang mabalod nga dagat; ginapalinaw mo ang iya dalagko nga mga balod. 
Gindugmok mo ang dragon nga si Rahab kag napatay ini. Paagi sa imo gahom ginpalapta mo ang imo mga kaaway. 
Imo ang langit kag ang kalibutan; gintuga mo ang kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini. 
Ginhimo mo ang north kag ang south. Ang Bukid sang Tabor kag ang Bukid sang Hermon daw sa mga tawo nga nagakanta sa imo sa kalipay. 
Gamhanan ka gid! Puwerte ikaw kakusog! 
Nagahari ka nga may pagkamatarong kag hustisya, nga ginapangunahan sang gugma kag katutom. 
Ginoo, bulahan ang mga tawo nga nakaeksperiensya sang paghinugyaw sa imo sa kalipay, nga nagakabuhi sa kaayo sang imo presensya. 
Tungod sa imo nagakalipay sila permi, kag ginadayaw nila ang imo pagkamatarong. 
Ikaw ang ginapabugal nila nga ila kusog. Tungod sa imo kaayo nagmadinalag-on kami. 
Ginoo, Balaan nga Dios sang Israel, ikaw ang nagapanag-iya sang amon hari nga nagaprotektar sa amon. 
Sang una nagpakighambal ka sa imo matutom nga mga alagad paagi sa palanan-awon. Siling mo, “Ginbuligan ko ang isa ka soldado. Ginpili ko siya halin sa akon katawhan para mangin hari. 
Si David, nga akon alagad, amo ang akon ginpili nga hari paagi sa paghaplas sa iya sang akon balaan nga lana. 
Ang akon gahom magaupod sa iya kag magapabaskog sa iya. 
Indi makaabuso sa iya ang iya mga kaaway; indi makadaogdaog sa iya ang mga malain. 
Samtang nagatulok siya dugmukon ko ang iya mga kaaway hasta nga magkalamatay sila. 
Higugmaon ko siya kag unungan. Kag paagi sa akon gahom magmadinalag-on siya. 
Pagahumon ko siya halin sa Dagat sang Mediteraneo hasta sa Suba sang Euphrates. 
Magasiling siya sa akon, ‘Ikaw ang akon Amay kag Dios; ikaw ang palalipdan nga bato nga nagaluwas sa akon.’ 
Kabigon ko siya nga akon kamagulangan nga anak, ang labing gamhanan sa tanan nga hari. 
Padayunon ko ang akon gugma sa iya hasta san-o, kag ang akon kasugtanan sa iya indi gid magpalyar. 
Ang tagsa ka hari sang Israel magahalin sa iya mga kaliwat hasta san-o; ang iya ginharian magadugay pareho kadugay sang langit. 
Pero kon ang iya mga kaliwat indi magtuman sang akon kasuguan, mga pagsulundan, kag mga pagpanudlo, 
silutan ko sila sing masakit tungod sang ila mga sala. 
Pero higugmaon kag unungan ko gihapon si David. 
Indi ko pagdulaon ang akon kasugtanan sa iya, kag indi ko pagliwaton ang akon ginpromisa sa iya. 
Sa akon balaan nga ngalan, nakapromisa na ako nga indi gid ako magbutig sa kay David. 
Ang tagsa ka hari sang Israel magahalin sa iya mga kaliwat hasta san-o. Ang iya ginharian magadugay sa akon panulok pareho kadugay sang adlaw; 
magapadayon ini hasta san-o pareho sang bulan nga ginakabig nga masaligan nga manugpamatuod sa langit.” 
Pero, Ginoo, nangakig ka sa imo pinili nga hari; gintalikdan mo siya kag ginsikway. 
Gindula mo ang imo kasugtanan sa iya nga imo alagad, kag ginkuha mo ang iya awtoridad bilang hari. 
Ginrumpag mo ang mga pader sang iya siyudad. Gin-guba mo ang iya napaderan nga mga siyudad. 
Ang mga pagkabutang sang iya siyudad ginpanguha sang tanan nga nagaagi. Ginpakahuy-an siya sang iya katupad nga mga nasyon. 
Ginpadaog mo ang iya mga kaaway; ginlipay mo sila tanan. 
Ginhimo mo nga wala sing pulos ang iya mga armas kag ginpapierdi mo siya sa inaway. 
Ginkuha mo ang iya pagkagamhanan kag ang iya awtoridad bilang hari. 
Ginpatigulang mo siya dayon; kag ginpakahuy-an mo siya. 
Hasta san-o pa bala, Ginoo, nga magpanago ka? Hasta bala sa wala sing katapusan? Hasta san-o pa bala ang imo kaakig nga daw sa kalayo? 
Dumduma bala kon daw ano kalip-ot sang kabuhi sang tawo; dumduma nga ginhimo mo ang tawo nga may kamatayon. 
Sin-o bala ang tawo nga indi mapatay? Makalikaw bala ang tawo sa kamatayon? 
Ginoo, diin na bala ang imo gugma nga pareho sang una, nga ginpromisa mo kay David sa imo katutom sa iya? 
Dumduma, Ginoo, ang pagpakahuya sang madamo nga nasyon sa imo mga alagad, nga ginaagwanta ko lang. 
Sila nga imo mga kaaway, Ginoo, amo ang nagayaguta sang imo pinili nga hari bisan diin siya magkadto. 
Dalayawon ang Ginoo hasta san-o! 
