Salmo.
74.
Ang kanta nga ginsulat ni Asaf. O Dios, ngaa bala nga padayon mo kami nga ginasikway? Ngaa akig ka sa katawhan nga imo ginabantayan? 
O Dios, dumduma ang imo katawhan nga ginpili mo sang una nga mangin imo kag ginluwas mo para imo panag-iyahan. Dumduma ang Bukid sang Zion nga sa diin nagapuyo ka. 
Kadtui bala kag tan-awa ang padayon nga pagkaguba sang templo tungod sang ginhimo sang mga kaaway. 
Naghinugyaw ang imo mga kaaway sa imo templosa pagpakita nga nagdaog sila kontra sa imo katawhan. Nagbutang sila dira sang tanda sang ila pagdaog. 
Sa ila pagguba sa templo daw pareho sila sa mga tawo nga nagapang-utod sang mga kahoy sa kakahuyan paagi sa ila mga wasay. 
Ginwasak nila ang gin-inggreban nga mga kahoy sang templo paagi sa ila mga wasay kag mga piko. 
Ginsunog nila ang imo templo; ginhigkuan nila ining imo ginapuy-an. 
Nagsiling sila sa ila kaugalingon nga laglagon nila kami sing bug-os. Ginsunog nila ang tanan nga ginatipunan sa pagsimba sa imo diri sa duta sang Israel. 
Nadula na ang tanda sang imo presensya sa amon; wala na sing propeta nga nabilin, kag wala sing may nakahibalo sa amon kon hasta san-o pa matapos ining nagakalatabo sa amon. 
O Dios, hasta san-o pa bala ang pagpakahuya sang amon mga kaaway sa imo? Yagutaon ka na lang bala nila hasta san-o? 
Ngaa wala mo pa sila pagsiluti? Pareho lang nga gintago mo ang imo kamot. Laglaga na sila! 
Ikaw, O Dios, ang amon hari halin pa sang una, kag madamo nga beses nga ginluwas mo ang mga tawo sa kalibutan. 
Ikaw ang nagtunga sang dagat paagi sa imo gahom, kag ikaw ang nagdunot sang mga ulo sang dalagko nga mga sapat sa tubig. 
Ikaw ang nagdugmok sang mga ulo sang dragon nga Leviatan kag nagpakaon sang iya bangkay sa mga sapat nga nagaestar sa kamingawan. 
Ikaw ang nagpatubod sang mga tuburan kag mga ililigan sang tubig. Ikaw ang nagpahubas sa mga suba nga wala nagakahubsan. 
Ikaw ang naghimo sang adlaw kag sang gab-i, kag ikaw ang nagpahamtang sang adlaw kag sang bulan sa ila nahamtangan. 
Ikaw ang nagbutang sang tanan nga border sa kalibutan, kag ikaw ang naghimo sang tig-ilinit kag sang tigtulugnaw. 
Dumduma, Ginoo, kon paano ka ginpakahuy-an kag ginyaguta sang buang-buang nga mga kaaway. 
Ang imo katawhan nga daw pareho sa pating indi pag-itugyan sa ila mga kaaway nga daw pareho sa mabangis nga sapat. Indi pagkalimti hasta san-o ang imo katawhan nga ginadaogdaog. 
Dumduma ang imo kasugtanan sa amon, kay madamo na nga pagpamintas ang ginahimo sa madulom nga mga lugar sa sini nga duta. 
Indi pag-itugot nga mahuy-an ang mga ginadaogdaog. Kabay pa nga dayawon ka sang mga kubos kag mga imol. 
Sige na, O Dios, depensahi ang imo dungog. Dumduma kon paano ka ginapakahuy-an permi sang mga buang-buang. 
Indi pagpabay-i ang wala sing untat nga singgit sang imo mga kaaway sa pagpakita sang ila kaakig. 
