Isaias.
35.
Magakalipay ang desierto nga daw sa tawo. Magapamuskad ang mga bulak sa kamingawan. 
Magakanta kag magahugyaw sa kalipay ang kamingawan nga daw sa tawo, kag magapamuskad sing madamo ang mga bulak sini. Mangin matahom ini pareho sa Bukid sang Lebanon. Kag mangin mapatubason pareho sa latagon sang Carmel kag Sharon. Makita dira ang gahom kag pagkahalangdon sang Ginoo nga aton Dios. 
Gani pabaskuga ninyo ang mga nagakaluya. 
Hambali ang mga ginahadlukan nga, “Magpakabakod kamo kag indi magkahadlok. Nagaabot ang inyo Dios sa pagbalos sa inyo mga kaaway, kag luwason niya kamo.” 
Dayon makakita na ang bulag kag makabati ang bungol. 
Magatumbo-tumbo ang piang pareho sa usa, kag magasinggit sa kalipay ang apa. Magasagawak ang tubig sa desierto, kag magailig ang mga sapa sa kamingawan. 
Ang mainit nga balas mangin katubigan, kag ang mamala nga duta mangin tuburan. Magatubo ang sari-sari nga mga hilamon sa mga lugar nga ginaestaran sadto sang talunon nga mga ido. 
Pagabutangan sang malapad nga dalan sa sadto nga desierto, kag pagatawgon ini nga dalan nga “Balaan nga Dalan.” Wala sing makasasala kag buang-buang nga makaagi didto. Ang mga tawo lang nga nagasunod sa mga pamaagi sang Dios ang makaagi. 
Wala sing mga leon ukon sang bisan ano nga klase sang mapintas nga mga sapat nga makaagi didto. Ang mga ginluwas lang sang Ginoo ang makaagi didto. 
Ini sila magabalik sa Jerusalem nga nagakinanta. Magakalipay gid sila permi; madula na ang ila mga kasubo kag paghibi. 
