2 Samuel.
22.
Nagkanta si David sa Ginoo sang ginluwas siya sang Ginoo sa kamot sang iya mga kaaway kag kay Saul. 
Amo ini ang iya kanta: “Ikaw, Ginoo, ang akon palalipdan nga bato, ang akon mabakod nga palanaguan kag manughilway. Bilang palalipdan nga bato, makapanago ako sa imo. Ikaw ang akon taming kag gamhanan nga manluluwas. Ikaw ang akon dalangpan kag palanaguan. Ikaw ang nagaluwas sa akon sa mapintas nga mga tawo. 
Dalayawon ka, Ginoo, kay kon magpangayo ako sang bulig sa imo ginaluwas mo ako sa akon mga kaaway. 
Ang kamatayon daw pareho sa balod nga nagpalibot sa akon. Ang kalaglagan daw pareho sa mabaskog nga baha nga naglapaw sa akon. 
Ang kamatayon daw pareho man sa lubid nga nagburambod sa akon kag pareho sa siod sa akon alagyan. 
Sa akon kalisod nagpanawag ako sa imo, Ginoo. Nagpangayo ako sang bulig sa imo nga akon Dios, kag ginpamatian mo ang akon pangamuyo sa imo templo. 
“Dayon naglinog, kag pati ang mga pundasyon sang langit nag-uyog, tungod kay nangakig ka, Ginoo. 
Nagguwa ang aso sa imo ilong, kag sa imo baba nagguwa ang makahalalit nga kalayo kag nagadabadaba nga mga baga. 
Ginbuksan mo ang langit pareho sang pagbukas sang kurtina kag nagpanaog ka nga nagatungtong sa madamol nga gal-om. 
Nagsakay ka sa kerubin, kag madasig ini nga naglupad samtang ginapalid sang hangin. 
Ginhimo mo ang kadulom nga tabon sa imo palibot. Nagpanago ka sa madamol nga gal-om. 
Nagpangilat sa imo atubangan kag may nagadabadaba nga mga baga. 
Ang tingog mo Ginoo, nga Labing Mataas nga Dios, nagdaguob sa langit. 
Ginpana mo sang kilat ang imo mga kaaway kag nagpalalagyo sila nga nagasalasala. 
Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat kag makita ang duta sa idalom sini, kag makita man ang pundasyon sang kalibutan. 
Halin sa langit gindawat mo ako kag ginkuha sa madalom nga tubig. 
Ginluwas mo ako sa akon gamhanan nga mga kaaway nga indi ko masarangan. 
Ginsalakay nila ako sang nalisdan ako, pero gin-apinan mo ako, Ginoo. 
Gindala mo ako sa lugar nga wala sing katalagman; ginluwas mo ako kay nalipay ka sa akon. 
Ginapakamaayo mo ako tungod nga matarong ang akon kabuhi kag wala ako sing may nahimo nga sala. 
Kay ginasunod ko ang imo mga pamaagi kag wala ako nagbiya sa imo. 
Ginatuman ko ang tanan mo nga sugo kag wala ko ginalapas ang imo mga pagsulundan. 
Nakahibalo ka nga wala sing kasawayan ang akon kabuhi kag ginalikawan ko nga makasala. 
Ginapakamaayo mo ako tungod nga nakita mo nga matarong ang akon kabuhi kag wala ako sing may nahimo nga sala. 
Matutom ka sa mga matutom sa imo, kag maayo sa mga tawo nga maayo man. 
Sinsero ka sa mga sinsero sa imo, kag maayo ka magpadihot sa mga malain. 
Huo, ginaluwas mo ang mga mapainubuson, pero ginapaubos mo ang mga matinaas-taason. 
“Ginoo, ikaw ang akon kasanag. Sa kadulom ikaw ang akon suga. 
Sa imo bulig masarangan ko nga salakayon ang panong sang mga soldado kag masarangan ko nga sakaon ang pader nga nagapalibot sa siyudad. 
Ang imo pamaagi, O Dios, wala sing sala. Ang imo pulong masaligan gid. Pareho ka sa taming sa tanan nga nagapangayo sang proteksyon sa imo. 
Ikaw lang, Ginoo, amo ang Dios; ikaw lang ang amon palalipdan nga bato. 
Ikaw ang nagahatag sa akon sang kusog kag ang nagabantay sa akon dalanon. 
Ginapabaskog mo ang akon tiil pareho sa tiil sang usa, para maagwanta ko ang pagtaklad sa mataas nga mga lugar. 
Ginahanas mo ako sa pagpakig-away, pareho abi sa pagbinat sa mabakod nga pana. 
Ginaprotektaran mo ako pareho sa taming. Paagi sa imo bulig nangin bantog ako. 
Ginahatagan mo ako sang matawhay nga alagyan, gani wala nagakasandad ang akon mga tiil. 
Ginlagas ko ang akon mga kaaway kag napierdi ko sila. Kag wala gid ako magbalik hasta nga nalaglag ko sila. 
Ginlaglag ko gid sila kag natumba sila sa akon tiilan kag indi na sila makabangon pa. 
Ginhatagan mo ako sang kusog sa pagpakig-away kag ginpadaog sa akon mga kaaway. 
Ginpatal-as mo ang akon mga kaaway kag ginlaglag ko sila. 
Nagpangayo sila sang bulig, pero wala sing may nagluwas sa ila. Nagpanawag sila sa imo, pero wala mo sila ginsabat. 
Gindugmok ko sila hasta nga daw pareho na lang sila sa yab-ok. Gintasak-tasak ko sila nga daw sa lunang sa dalan. 
Ginluwas mo ako sa akon rebelde nga katawhan. Ginhimo mo ako nga pangulo sang mga nasyon. Ang mga taga-iban nga lugar nagaalagad sa akon. 
Nagaluhod sila sa akon sa kahadlok kag nagatuman dayon sang akon mando. 
Nadulaan sila sang kaisog, gani nagaguwa sila sa ila mga palanaguan nga nagakurog sa kahadlok. 
Buhi ka, Ginoo! Dalayawon ka nga akon palalipdan nga bato. Ginapakataas ko ikaw tungod nga ikaw ang Dios nga akon manluluwas. 
Ginabalusan mo ang akon mga kaaway, kag ginapasakop mo ang mga nasyon sa akon. 
Ginaluwas mo ako sa akon mapintas nga mga kaaway, kag ginapadaog mo ako sa ila. 
Gani padunggan ko ikaw sa mga nasyon, O Ginoo. Kantahan ko ikaw sang mga pagdayaw. 
Ginahatagan mo sang dalagko nga mga kadalag-an ang imo pinili nga hari. Ginahigugma mo si David kag ang iya mga kaliwat hasta san-o.” 
